Συνεργάτες
Visitors
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fatal Secretary. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fatal Secretary. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
7:00 μ.μ. | Αναρτήθηκε από
Fatal Secretary
Πλησιάζουν οι μέρες...Βρισκόμαστε μόλις μια βδομάδα μακριά από τα Χριστούγεννα και η πόλη μοιάζει έτοιμη να γιορτάσει για ακόμα μια φορά τη γέννηση του βρέφους που έμελλε να σημαδέψει τόσο απόλυτα την ανθρώπινη ιστορία. Δρόμοι φωτισμένοι και γεμάτοι κίνηση, βιτρίνες στολισμένες που προσκαλούν τον κόσμο που πηγαινοέρχεται βιαστικά να τις θαυμάσει, αναψοκοκκινισμένα από το κρύο πρόσωπα, χέρια γεμάτα δώρα, ίσως και λίγο χιόνι, κάτι δύσκολο αλλά όπως αποδείχθηκε όχι αδύνατο για το πιο θερμό έτος στην ιστορία...και φυσικά μυρωδιές. Γλυκές μυρωδιές που αναδύονται από κάθε γωνιά και περιέχουν το άρωμα από εκατοντάδες μελομακάρονα, τσουρέκια, βασιλόπιτες, αποτέλεσμα της πυρετώδους Χριστουγεννιάτικης προετοιμασίας.
Σήμερα όλα αυτά. Δύο χιλιάδες και δεκα χρόνια μετά. Τα πάντα έχουν αλλάξει και όμως τα πάντα είναι ίδια. Με αυτόν τον απίστευτο και μοναδικό τρόπο που μόνο ο χρόνος μπορεί να ξέρει. Κάποιοι κάποτε μιλούσαν για το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα και τώρα μιλούν για πνεύμα καταναλωτικό. Κάποιοι κάποτε μιλούσαν για ένα αστέρι και τώρα μιλούν για τα χιλιάδες αστέρια που κοσμούν τους δρόμους και τις πλατείες. Κάποιοι κάποτε μιλούσαν ακόμα για έναν Άνθρωπο με δώρα αγάπης και τώρα έχουν να λένε για τη σούπερ φανταστική βιομηχανία στο χωριό του Santa Claus.
Και τίποτα απ'αυτά δεν έχει σημασία. Γιατί οι άνθρωποι μείναν οι ίδιοι. Και ζητούν τα ίδια πράγματα όπως και παλιά. Εκείνα που ονομάζουμε πράγματα αλλά δεν είναι. Γιατί η κρίση δεν ήρθε τώρα αλλά ήταν πάντα εδώ. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν υπήρξε κρίση. Ποτέ τίποτα, ο,τι κι αν λενε οι δύσπιστοι, δεν πήγαινε ρολόι και οι τσέπες είχαν πάντοτε λιγότερα απ'οσα μπορούσαν να χωρέσουν. Όμως τα παιδιά περίμεναν πάντα με χαρά. Η Πρώτη Ιστορία συγκινούσε πάντα τις καρδιές των απλών και ο μύθος ενέτεινε την προσμονή. Η ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη και αλήθεια παρέμεινε η ίδια όπως και η επιθυμία τους να αναστηλώσουν τα ερείπια της πραγματικότητας που αποκαλύφθηκε με την κατάρριψη του μύθου, τη στιγμή που πιάσαμε τον μπαμπά με την κόκκινη στολή. Ακόμα κι αν μετατρέψαμε το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι σε ρεβεγιόν και τη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα σε έξαλλο καρναβάλι, υποσυνείδητα αποζητούμε ό,τι από την αρχή γνωρίζαμε πως χρειαζόμαστε, την ζεστασιά, την οικογένεια, το παραμύθι.
Όσο το ρεύμα του σύγχρονου, της ψυχρής λογικής, της πραγματικότητας δυναμώνει, τόσο μεγαλώνει αντίστοιχα και η ανάγκη μας για παραμύθι, παράδοση-η τελευταία σανίδα από την οποία κρατιόμαστε-, συναίσθημα. Όσο κι αν επιμένουμε να την αγνοούμε. Γιατί δεν είμαστε παρά παιδιά, και κάπου μέσα μας θα περιμένουμε πάντα τον Άγιο Βασίλη να μας φέρει το δώρο, που δεν είναι άλλο από ένα μικρό αλλά πολύτιμο για την ψυχή μας διάστημα χαράς, μαγείας, αγάπης. Γιατί δεν χρειάζεται τίποτ' άλλο παρά αγάπη ακριβώς για να νιώσουμε Χριστούγεννα. Μη διστάζετε λοιπόν να την αφήσετε να σας κυριεύσει. Δώστε αγάπη παντού γύρω σας. Και τότε θα δείτε πως όσο δύσκολα κι αν φαίνονται τα πράγματα, θα' ναι κάθε μέρα Χριστούγεννα για σας.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν κύριοι,
Fatal Secretary
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
Αλλά ας τους αφήσουμε αυτούς τους καλοθελητές προς το παρόν (θα έρθει και η δική τους ώρα) για να επιστρέψουμε σε εκείνο το "Σκέφτομαι και γράφω", στην έκθεση, που σκοπός της είναι η εκμάθηση του χειρισμού της γλώσσας. Έχετε αλήθεια αναρωτηθεί ποτέ, πώς σκέφτεστε; Ποια είναι άραγε τα βήματα αυτής της θαυματουργικής διαδικασίας μέσω της οποίας παράγεται η σκέψη, τα υλικά με τα οποία κατασκευάζεται ο δρόμος πάνω στον οποίο πορεύεται ο νούς; Ω, θα μπορούσαμε να πούμε διάφορα. Οι σκέψεις παίρνουν ενίοτε τη μορφή εικόνων, ακόμα και ήχων... Μα το πρωταρχικό μας υλικό δεν είναι άλλο από τις λέξεις, τον Λόγο. Η ποιότητα της σκέψης όπως και η πολυπλοκότητά της εξαρτώνται άμεσα από την ικανότητά μας στην ανάπτυξη του Λόγου, τη γλωσσική μας ικανότητα. Με λίγα λόγια τα πνευματικά όρια ενός ανθρώπου καθορίζονται από τα όρια της γλώσσας του. Με αυτή τη λογική σεβόμαστε και θαυμάζουμε εκείνους που έχουν εντρυφήσει στη Γνώση, τους κτήτορες μεγάλων τίτλων σπουδών, στην ουσία εκείνους που έχουν διευρύνει το λεξιλόγιό τους καθώς θεωρούμε αυτόματα πως έχουν αντίστοιχα διευρυνθεί τα όρια του νου τους, ενώ σε μικρή εκτίμηση έχουμε τη γνώμη κάποιου χωρίς ολοκληρωμένη εκπαίδευση.
Αυτήν ακριβώς την αδυναμία μας να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη, της οποίας το κλειδί κρατάμε ακόμα στα χέρια μας, προσπαθούν εδώ και χρόνια οι εν λόγω καλοθελητές που αναφέρθηκαν πιο πάνω, να εκμεταλλευτούν. Κάποιοι από εσάς θα έχουν ίσως ακούσει ή διαβάσει την περιβόητη εκείνη δήλωση του Ηenry Kissinger, "Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε
1. τη γλώσσα, 2. τη θρησκεία, 3. τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ". Και μέσα από μια περίτεχνα δουλεμένη στρατηγική δημιουργείται αυτό το ρεύμα απλοποίησης της ελληνικής γραφής, στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ε.Ε. , ακολουθώντας το γενικότερο μοτίβο της παγκοσμιοποίησης των πάντων. Ή τουλάχιστον έτσι μας λένε. Γιατί σκεφτείτε ποιος θα τολμήσει να πει ποτέ σε έναν Γερμανό να απλοποιήσει, για παράδειγμα, τη γραφή των αριθμών του, η σε έναν Γάλλο να απαλείψει τους τρεις τόνους του, η σ'έναν Άγγλο να καταργήσει τους δικούς του διφθόγγους; Κι αν τολμήσει, τι έχει να γίνει!Όλα αυτά αποσκοπούν στο να μας στερήσουν ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουμε σαν λαός, σαν άτομα, την ταυτότητα, τη διαφορετικότητά μας, καταπατώντας τη γλώσσα, την ιστορία μας. Ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε έιναι μεγαλύτερος από την απλή απώλεια ενός αναπόσπαστου πολιτισμικού μας στοιχείου. Εδώ διακυβεύεται η απώλεια της ικανότητας της λογικής, της εξελιγμένης σκέψης, της παραγωγής ιδεών. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια να μας αφαιρέσουν την ορθή κρίση, την αμφισβήτηση, να μας καταστήσουν έρμαια, άτομα άβουλα, υποταγμένα στον δικό τους έλεγχο. Και δεν υπάρχει παρά μονάχα ένα πράγμα που μπορούμε να κάνουμε. Να αντισταθούμε. Ο καθένας απο εμάς είναι σημαντικός στην αντιμετώπιση κάθε τέτοιας κακόβουλης επίθεσης. Για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε ανέπαφο ό,τι μας καθορίζει, ό,τι μας κάνει αυτό που είμαστε.
Ετικέτες
αντιγραφή,
απλοποίηση,
γλώσσα,
ελληνική,
ιστορία,
κρίση,
Λόγος,
ορθογραφία,
σκέψη,
Fatal Secretary
|
2
σχόλια
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
Ψέμα, το μη αληθινό. Μας ακολουθεί από την αρχή ακόμα της Πτώσης. Δεν είναι τυχαίο που λένε ότι "το ψέμα βγήκε απ' τον Παράδεισο". Βγήκε στην κυριολεξία, έφυγε (παίρνοντας κι εμάς μαζί). Κατέχει υψηλή θέση στον κόσμο μας, καθώς σημαντικό μέρος του είναι διαποτισμένο μ΄αυτό. Με το φιλοσοφικό πνεύμα που μας διακρίνει και την άπλετη επινοητικότητά που μας χαρακτηρίζει ανακαλύψαμε πολλές χρήσεις του ψέματος, καταλήγοντας ακόμα στο συμπέρασμα ότι μπορούμε να το διαχωρίσουμε σε κακό και καλό ψέμα ανάλογα με το σκοπό και τη μορφή που του προσδίδουμε.
Κάποιοι μπορεί να αντιτάξουν πως δεν υπάρχει τίποτα καλό σ'ένα ψέμα, όπως κι αν παρουσιάζεται αυτό. Ίσως να έχουν και δίκιο, ίσως και όχι, αυτό μένει σε σας να το αποφασίσετε. Για την ώρα θα ήθελα να προσπαθήσετε να σκεφτείτε το ψέμα σαν μια απλή έννοια και να αναζητήσετε τη θετική πλευρά αυτής, ακόμα κι αν υποστηρίζετε το ακριβώς αντίθετο. Ας το δούμε λοιπόν. Αν το ψέμα θεωρείται υποκατηγορία του Κακού, τότε ας εξετάσουμε τη θετική πλευρά του Κακού. Το Κακό είναι θεμελιώδες στοιχείο για να κατακτήσουμε την Αίσθηση περι Ηθικής, καθώς μας βοηθά να κατανοήσουμε, να εκτιμήσουμε το Καλό, μας αναγκάζει να τα διαχωρίζουμε, να τα κρίνουμε. Έτσι και το ψέμα, με τον τρόπο που ξεχωρίζει από την αλήθεια μσε δίνει τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε την αξία της, να την εκτιμήσουμε.
Καλά μπορούμε να θεωρήσουμε και τα ψέματα τα οποία χρησιμοποιούμε σε πολύ ειδικές περιπτώσεις (τα κίνητρα και τα κριτήρια ποικίλλουν), ενδεικτικά όταν θέλουμε να αποφύγουμε ΄να προκαλέσουμε σύγχυση σε ένα άτομο με πρόβλημα υγείας ή αναστάτωση σε καταστάσεις που απαιτούν λεπτούς και δύσκολους χειρισμούς. Βέβαια ακόμα και τότε συνήθως τα ψέματα απλώς εξυπηρετούν το χρήστη για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα-η αλήθεια βγαίνει τελικά στην επιφάνεια.
Αν αναρωτιέστε τι θα ακολουθήσει στην εξέταση της έννοιάς μας, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στον τίτλο. σειρά έχουν τα όμορφα ψέματα. Σας αρέσουν τα παραμύθια, έτσι δεν είναι; Η τουλάχιστον σας άρεσαν κάποτε. Όπως και οι ταινίες. Και τα παιχνίδια. Και τόσα άλλα πράγματα που αποτελούν απόρροια της ανθρώπινης φαντασίας και διηγούνται μια ιστορία, σας μεταφέρουν σε άλλο τόπο και χρόνο. Η ίδια η Τέχνη. Είναι ίσως ενοχλητική η αίσθηση αν το συνειδητοποιείτε, μπορεί και τρομακτική, αλλά, δεν έιναι όλα αυτά, ψέματα; Όμορφα ψέματα που στόχο έχουν την τέρψη του νου και (καποιες φορες) της ψυχής. Σίγουρα το έχετε νιώσει κι εσείς κάποια στιγμή αυτό το ενοχλητικό συναίσθημα, την ώρα που τελειώνει ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι ή μετά το τέλος μια ταινίας περιπέτειας, ουσιαστικά όταν φτάνει η στιγμή για την επιστροφή στην πραγματικότητα.
Στα όμορφα ψέματα συμπεριλαμβάνονται και αυτά τα οποία δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι σε περιπτώσεις όπου ηθελημένα αποφεύγουμε να παραδεχτούμε την πραγματικότητα. Πολλοί προτιμούν να ζουν μέσα σ' αυτά νιώθοντας καλύτερα με το να παραδίνονται στην ψευδαίσθηση αν και εκείνο το ενοχλητικό συναίσθημα που περιγράψαμε παραπάνω λειτουργεί σαν υποσυνείδητος επαναστατικός αντανακλαστικός μηχανισμός, υπενθυμίζοντας μας πότε πότε το τι πραγματικά συμβαίνει.
Στα όμορφα ψέματα συμπεριλαμβάνονται και αυτά τα οποία δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι σε περιπτώσεις όπου ηθελημένα αποφεύγουμε να παραδεχτούμε την πραγματικότητα. Πολλοί προτιμούν να ζουν μέσα σ' αυτά νιώθοντας καλύτερα με το να παραδίνονται στην ψευδαίσθηση αν και εκείνο το ενοχλητικό συναίσθημα που περιγράψαμε παραπάνω λειτουργεί σαν υποσυνείδητος επαναστατικός αντανακλαστικός μηχανισμός, υπενθυμίζοντας μας πότε πότε το τι πραγματικά συμβαίνει.
Το σίγουρο είναι πως, όμορφο ή όχι, περίτεχνο ή κακότεχνο, φανερό ή ύπουλο, το ψέμα υπάρχει παντού γύρω μας. Θα έλεγε κανείς πως ό,τι ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια καλοστημένη απάτη, για την οποία δουλεύουν όλοι, από τους πολιτικούς μέχρι τους μικροπωλητές, μια παράσταση που μπορεί να έχει ψεγάδια, όμως γίνεται τέλεια γιατί εμείς της επιτρέπουμε να εισχωρήσει στο μυαλό αφήνοντας στην άκρη την κρίση μας, χαμηλώνοντας μια ιδέα τα προστατευτικά τείχη της λογικής. Ίσως επειδή η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για να τη ζούμε 24 ώρες το 24ωρο. Ίσως ακόμα επειδή το ψέμα είναι ο απόηχος του επιθυμητού και η φαντασία το τελευταίο καταφύγιο όπου ξαναβρίσκουμε την απαραίτητη δύναμη να προχωρήσουμε. Και δεν πειράζει, διότι ούτως ή άλλως η πραγματικότητα του καθενός φτιάχνεται αποκλειστικά με τα υλικά της δικής του αντίληψης περί χώρου και χρόνου. Αρκεί να μην ξεχνάμε να ζούμε αληθινά μέσα σ'αυτή.
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Γενιά Χ. Αυτό το όνομα μας έδωσαν. Μη ρωτήσετε ποιοί. Αυτοί που κρύβονται πίσω από κάθε λαική ρήση, κάθε προκατάληψη, κάθε φήμη. Οι ίδιοι που ονομάτισαν και τις προηγούμενες γενιές (βλέπε "παιδιά των λουλουδιών"). Οι "αυτοί" είναι κύριοι (και κυρίες) πολυάσχολοι και πολυπράγμονες, έχουν πάντα μία άποψη (η και περισσότερες) για όλα και θα τους βρείτε κάτω από κάθε "πέτρα" που θα σηκώσετε. Φαίνεται όμως ότι οι τόσο ετοιμόλογοι ετούτοι κύριοι βρέθηκαν σε αδιέξοδο όταν έφτασαν στη δική μας γενιά. Το Χ δηλώνει ξεκάθαρα τον προβληματισμό τους.
Ας εξετάσουμε λοιπόν το ταμπελάκι μας. Τι ήθελαν να δηλώσουν (οι "αυτοί" φυσικά, ποιοι άλλοι;) κρεμώντας μας ένα Χ; Για σκεφτείτε το λίγο. Σίγουρα όχι ότι είμαστε αγνώστου πατρός (το ποια εποχή μας γέννησε το γνωρίζει η Ιστορία πολύ καλα). Ούτε έχει καμιά σχέση με το Χ των Χ-men (όχι ότι θα μας πείραζε και μια υπερδύναμη). Όχι, το Χ εδώ δηλώνει απλά το "Χωρίς όνομα".
Κάποιοι μπορεί να θιχτούν, σκεπτόμενοι ότι στο κάτω κάτω μας προσδιορίζουν πολλά, θα μπορούσαν ("αυτοι", πάλι) να διαλέξουν κάποιο από αυτά για να μας ονομάσουν, από τις μουσικές μας επιλογές, μέχρι το γεγονός ότι βιώσαμε την τεχνολογική έκρηξη. Ναι, αυτό θα ήταν εύκολο, ίσως το πιο απλό που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν όμως αρκετό;
Το Χ καλύπτει τα όποια κενά. Ή μάλλον καλύπτει τόσα, όσα αφήνει ανοιχτά. Ώρα λοιπόν να ερμηνεύσουμε το τόσο παρεξηγημένο Χ μας. Στην περίπτωσή μας το Χ αντιπροσωπεύει κατά βάση τρία πράγματα: την αμφισβήτηση, την αναζήτηση και το μυστήριο.
Το που θα καταλήξει ο δρόμος μας είναι πραγματικά μυστήριο καθώς ζούμε μέσα στην πιο τέλεια αντίφαση: την ίδια στιγμή που όσα σε βάθος χρόνου έχουν χτιστεί μοιάζουν να καταρρέουν, από το περιβαλλοντικό σύστημα, τη Γη μας, μέχρι το σύστημα αξιών που διαρθρώνει την κοινωνία μας, δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε το δέος που προκαλεί το θαύμα της τεχνολογίας, η άνοδος του ανθρώπινου πνεύματος, να μην ακολουθούμε το όνειρο της απόλυτης Γνώσης.
Ίσως να μην ήταν και τόσο άστοχο το Χ τελικά, τι λέτε κι εσεις. Προχωράμε, και κανείς δεν ξέρει τι θα βρούμε στο τέρμα και ακόμα πόσο μακριά η πόσο κοντά είναι αυτό. Ότι και να υπάρχει εμπρός μας, ας προσέξουμε, στην πορεία της αναζήτησης του τι, τελικά, είμαστε, να μην απωλέσουμε ότι μας καθιστά πάνω απ' όλα ανθρώπινους αλλα να δώσουμε τις βάσεις πάνω στις οποίες θα δομηθεί το Αύριο, χωρίς να βάζουμε όρια στη σκέψη, στο που μπορούμε να φτάσουμε. Για να γίνουμε η γενιά "Χωρίς όρια".
Γράφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Κάθε ιστορία που ακούμε η διαβάζουμε μας γοητεύει και μας ελκύει με το δικό της τρόπο, αντιπροσωπεύοντας την επιθυμία μας να βιώσουμε κάτι διαφορετικό. Πόσες φορές δεν ευχηθήκατε κι εσείς να μπορούσατε να ζήσετε μια περιπέτεια έξω από τα όρια του πραγματικού και του συνηθισμένου? Η να είχατε μαγικές δυνάμεις για να βάλετε στη θέση τους μερικούς μερικούς που σας κάνουν δύσκολη τη ζωη? :Ρ Η αλήθεια είναι ότι επιδιώκουμε τη φυγή από την πραγματικότητα που τρέχει αδυσώπητη πίσω μας βυθισμένοι σε ένα βιβλίο η μια ταινία, αρκούμενοι στην ολιγόωρη ψευδαίσθηση, σε ένα σύντομο έστω διάλειμμα από τη λογική σκέψη.
Δεν είναι όμως ο άνθρωπος τελείως αβοήθητος στην προσπάθειά του να διαμορφώσει ένα περιβάλλον λίγο πιο μαγικό. Έχουμε πολλά μέσα για να υποκαταστήσουμε τη μαγεία στον πολύ αληθινό μας κόσμο. Ένα απ’ αυτά είναι η φαντασία, η οποία μας επιτρέπει να συλλάβουμε ιδέες, να αναπαραστήσουμε τις επιθυμίες μας, να ονειρευτούμε. Η τεχνολογία είναι το δικό μας «μαγικό όπλο», το μέσο για να ξεπεράσουμε τις πρακτικές δυσκολίες, το εργαλείο για να δημιουργήσουμε. Ακόμα έχουμε τη μουσική, η οποία αποτελεί ένα από τα καλύτερα πλοία για να ταξιδέψουμε στο επιθυμητό, στο άγνωστο. Δεν είναι τυχαίο που οι καινούριες γενιές στρέφονται όλο και περισσότερο στη μουσική. Στην τελική δεν έχουμε ανάγκη τίποτα θαυμαστό και εντυπωσιακό , η μαγεία είναι παντού γύρω μας, στα πιο μικρά πράγματα, αρκεί να μπορούμε να την αναγνωρίζουμε και να την απολαμβάνουμε.
Γράφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise
Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010
Πέντε λεπτά ακόμα. Τι αξία έχουν άραγε πέντε λεπτά; Μικρή, αν είστε έξω για καφέ με τους φίλους σας και "δεν πειράζει να καθίσουμε πέντε λεπτάκια ακόμα". Ή μήπως μεγάλη; Θυμηθείτε τις εξετάσεις (εντάξει όχι για πολύ, για ένα δευτερόλεπτο μόνο, μην αρρωστήστε κιόλας) οπου λέτε: "αχ, ας είχα ακόμα πέντε λεπτά και θα το τελείωνα εκείνο το θέμα...". Σκεφτείτε πόσες φορές σε ανάλογες περιπτώσεις έχετε έτσι απλά θυσιάσει ή ευχηθεί αυτά τα πέντε λεπτά. Και τώρα, πάμε να βρούμε μαζί την απάντηση στην ερώτησή μας.
Όσο κι αν φαίνεται απλό, το πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε είναι στην πραγματικότητα αρκετά δύσκολο. Ας αρχίσουμε λοιπόν από την πρώτη απλή κίνηση που επιβάλλει η λογική μας και ας κατατάξουμε τα πέντε λεπτά σε μια κατηγορία μεγέθους. Το μέγεθος που ψάχνουμε είναι ο χρόνος. Και ας προχωρήσουμε στην επόμενη εύκολη διαπίστωση. Τα πέντε λεπτά είναι σχετικά μικρή ποσότητα στην κλίμακα μέτρησης του χρόνου αν λάβουμε υπόψη μας ότι η βασική μονάδα μέτρησης είναι η ώρα.
Ως εδώ τα πάντα καλά. Τώρα όμως τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Γιατί τα πέντε λεπτά δεν είναι μόνο χρόνος. Κλείνουν μέσα τους γεγονότα, κίνηση, ζωή. Μπορούμε λοιπόν έτσι εύκολα να τα κοστολογήσουμε; Για να το κάνουμε θα πρέπει πρώτα να διαχωρίσουμε τις έννοιες του χρόνου και του χωροχρόνου. Τι είναι όμως ο χρόνος; Η πλειοψηφία των απαντήσεων που μπορείτε να σκεφτείτε μέσα στο επόμενο λεπτό, πιθανόν να είναι τόσο σωστές όσο και λάθος, το σίγουρο είναι οτι δε θα είναι πλήρεις. Μπορεί οι άνθρωποι να περηφανευόμαστε ότι εφηύραμε το χρόνο όμως πέρα από την χρηστική του ιδιότητα φαινόμαστε ανίκανοι-λόγω, ίσως, της φύσης μας- να τον κατανοήσουμε σ' όλο του το μέγεθος και να ορίσουμε όλες του τις διαστάσεις. Το θέμα είναι όπως καταλαβαίνετε αρκετά περίπλοκο και οι αντιφάσεις που θα συναντήσουμε είναι πολλές, ωστόσο πιστεύω ότι αξίζει να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε το μυστήριο, κάποιες πτυχές του έστω.
Μιά πρώτη άποψη θα μπορούσε να είναι ότι ο χρόνος υπάρχει πριν απο εμάς. Είναι ο σιωπηλός μάρτυρας της αρχής του κόσμου μας από το χάος όπως και της μετέπειτα εξέλιξης του και των μεταβολών που υπέστη. Κάθε ανθρώπινη ιστορία, κάθε γεγονός βρίσκεται καταγεγραμμένο στα αρχεία του χρόνου,μέρος των οποίων υπάρχει και στην ανθρώπινη μνήμη. Ο βιωμένος από την ανθρωπότητα χρόνος λέγεται μυθικός και το πρώτο του κεφάλαιο περιλαμβάνει την αρχή της Δημιουργίας όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τον κάθε άνθρωπο και ΄περιγράφεται από την κάθε θρησκεία.
Επίσης θα μπορούσαμε να πούμε πως ο χρόνος διέπεται από την αρχή της επανάληψης. Η ανθρώπινη ζωή μας καθορίζεται χρονικά από κυκλικές πορείες όπως η κίνηση του λεπτοδείκτη, το 24ωρο, το έτος. Κάθε κύκλος κλείνει μέσα του την αρχή και το τέλος του μιμούμενος τόσο την Πρώτη όσο και την έσχατη ημέρα με κάθε ανατολή και δύση. Επικρατεί η άποψη πως ο χρόνος είναι ακίνητος και εντυπωσιάζει το γεγονός ότι κάθε λαός δημιούργησε μέσα από τη θρησκεία και το μύθο του όχι μόνο την Αρχή του αλλα και έναν κόσμο για να υπάρξει μετά το Τέλος, σε μια προσπάθεια οριοθέτησης του χρόνου, σχάσης του κύκλου, παύσης της αιώνιας στάσης του χρόνου.
Τα τελευταία στοιχεία που θα σας δώσω για να αξιολογήσετε εκείνα τα πρώτα πέντε λεπτά μας είναι τα εξής δύο.Το πρώτο: Ποτέ ένα χρονικό διάστημα δε μπορεί να είναι ίσο με ένα άλλο δεδομένου ότι σύμφωνα με τον Einstein, εκτός του ότι ο χρόνος ακολουθεί την αρχή της σχετικότητας,δεν μπορεί να υπάρξει η έννοια του ταυτόχρονου στο σύμπαν, καθώς αυτό είναι αιτιατό και, επομένως, τα γεγονότα κατατάσσονται αυστηρά με την αιτιατή σειρά τους χωρίς αυτή να είναι δυνατόν να αλλαχθεί.
Το δεύτερο: ο χωροχρόνος δεν είναι παρά ο χρόνος των ρολογιών μας, η εμπειρία του χρόνου μέσα από την ανθρώπινη αντίληψη ως ακολουθία μονάδων μνήμης η χρονικών μονάδων. Οι μονάδες αυτές όμως στην ουσία δεν υφίστανται αν λάβουμε υπόψη το συνεχές του χρόνου: όπως ακριβώς το νερό, έτσι και ο χρόνος κυλά μέσα από τα χέρια μας χωρίς να μπορούμε να τον αγγίξουμε. Το παρόν δεν είναι σταθερό, υπάρχει μόνο για μια φευγαλέα στιγμή και από το μέλλον περνάει στο παρελθόν.
Το μυστικό του χρόνου, αυτό που τον κάνει τόσο πολύτιμο, δεν είναι άλλο από το μυστικό του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος υπάρχει προσωρινά στο παρόν, αλλάζει και κινείται συνεχώς χωρίς να μπορεί να παγώσει σε ένα σημείο. Μια φράση αρκεί για να το κατανοήσετε: "ο άνθρωπος των δέκα και μισή δεν είναι ο ίδιος με τον άνθρωπο των 11". Λέμε ότι ο χρόνος περνάει και μας αλλάζει, όμως στην πραγματικότητα κυλάμε κι εμείς μαζί με το χρόνο, είμαστε ο χρόνος.
Και τώρα έχετε ό,τι χρειάζεστε για να συνειδητοποιήσετε την αξία των πέντε λεπτών, καθώς και για να ξεκινήστε να εκτιμάτε τον χρόνο σαν σύνολο. Είστε έτοιμοι να δώσετε τη δική σας απάντηση. Μπορεί στη σημερινή εποχή να παραβγαίνουμε με το χρόνο στο τρέξιμο ακολουθώντας ρυθμούς που άλλοι μας επιβάλλουν, καλό είναι πάντως να θυμόμαστε ότι σημασία έχει όχι το τέρμα αλλά η διαδρομή, όχι να ξέρουμε ότι "σήμερα ο ήλιος θα δύσει στις 6 κ 35 " αλλά να δούμε τον ήλιο να βυθίζεται σαν λιωμένο χρυσάφι ανάμεσα στα κύματα, να απολαμβάνουμε και να αγαπάμε την κάθε στιγμή όπως αγαπάμε τον εαυτό μας.
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Αυτή τη φορά ας το κάνουμε διαφορετικά. Θα σας πω μια ιστορία. Μια ιστορία για παιδιά. Κυριολεκτικά όμως. Και σας αφορά γιατί αποτελείτε σημαντικό μέρος της. Φανταστείτε για μια στιγμή πως είστε μικροί, στο κρεβάτι με τις πιτζάμες σας και αρνείστε να κοιμηθείτε αν δεν ακούσετε και την τελευταία λέξη. Ναι, καλύτερα τώρα νομίζω. Βολευτείτε, αρχίζουμε.
Η ιστορία μας ξεκινάει το 1865 όταν ο Lewis Carroll, ο ευφάνταστος αυτός συγγραφέας…. Μια στιγμή, ακούω κάτι διαμαρτυρίες εκεί πίσω. Μα φυσικά, συγχωρήστε με. Όλοι ξέρουν πως οι κανονικές ιστορίες δεν αρχίζουν έτσι. Πάμε λοιπόν πάλι: Μια φορά κι έναν καιρό, ο Lewis Carroll, ο ευφάνταστος αυτός συγγραφέας εμπνεύστηκε την περιπέτεια της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων και την αποτύπωσε σε χαρτί για τις επόμενες γενιές, η οποία πήρε υψηλή θέση στον κατάλογο «Παιδικές ιστορίες». Σήμερα, αρκετά χρόνια αργότερα, η Αλίκη μεγάλωσε και επιστρέφει για να συνεχίσει την περιπέτεια μέσα από την ταινία του Tim Burton “Alice in Wonderland”. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο τρελά, λίγο πιο σκοτεινά, λίγο πιο επικίνδυνα. Με μια λέξη, λίγο πιο σοβαρά.
Νέες διαμαρτυρίες. Μα αυτό δε μοιάζει καθόλου με παιδική ιστορία. Σωστά. Αλλά μη κλοτσάτε άδικα τα σκεπάσματά σας. Δε σας υποσχέθηκα παιδική ιστορία, σας υποσχέθηκα μια ιστορία για παιδιά. Για την ακρίβεια μια ιστορία με θέμα τα παιδιά. Και για μεγαλύτερη ακρίβεια όχι οποιαδήποτε παιδιά αλλά εσάς τα παιδιά, τα παιδιά πριν από σας καθώς κι αυτά που θα σας ακολουθήσουν. Κι ελπίζω να ηρεμήσατε τώρα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε.
Είχαμε μείνει λοιπόν στην Αλίκη. Η ταινία ξεκινάει με την ενηλικίωση της για τα δεδομένα της κοινωνίας στην οποία ζει. Όμως εκείνη νιώθει, είναι ακόμη, παιδί. Και της φαίνεται παράλογος και παράξενος ο κόσμος των “μεγάλων”. Γεμάτος από αχρείαστους τύπους και προσποίηση. Κι όταν ξανανοίγει γι’αυτήν η πόρτα της χώρας των θαυμάτων όλα της φαίνονται και πάλι φυσιολογικά. Υπερφυσικά, ναι. Τρελά, ναι. Όμως φυσιολογικά. Και κατά τη γνώμη της, υπέροχα.
Είναι καιρός όμως να ασχοληθούμε επιτέλους με τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Τα παιδιά. Θέλω αρχικά να σας επιστήσω την προσοχή σε μια συγκεκριμένη γενιά παιδιών, τη γενιά του 90’. Μην κάνετε πάλι άνω κάτω όλο τον κόσμο. Η διάκριση δε γίνεται για προσωπικούς λόγους π.χ. επειδή είναι η δική μου γενιά και τη γνωρίζω καλύτερα. Εντάξει, εντάξει, μην κουνάτε τα κεφάλια σας δύσπιστα, είναι και γι’αυτό. Ο πραγματικός λόγος είναι απλός. Η γενιά του 90’ ήταν η γενιά που βίωσε τη μετάβαση από την φαντασία στην εικονική πραγματικότητα.
Ξεκινήσαμε σαν όλα τα -προηγούμενα- παιδιά με παραμύθια και τούβλα Lego, με Χριστούγεννα ίσως λιγότερο λαμπερά αλλά πολύ πιο αληθινά. Αγαπήσαμε τον Mickey Mouse και το Lion King. Και μετά ήρθαν τα Pokemon. Και οι τάπες. Και τα gameboy, (πρόδρομοι των σημερινών PSP). Τα καλωσορίσαμε και τα ενσωματώσαμε στην καθημερινότητά μας όπως κάνει κάθε παιδί με ένα καινούριο παιχνίδι. Μέχρι που βρεθήκαμε και μ’ένα κινητό στο χέρι με μια οθόνη τόση δα ασπρόμαυρη να παίζουμε “φιδάκι”. Η τεχνολογική επανάσταση είχε πια αρχίσει και συνέχισε να καλπάζει ασυγκράτητη.
Οι ταχύτατοι ρυθμοί της συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Τα χειριστήρια playstation αντικατέστησαν τα gameboy, οι Barbie έγιναν τα κορίτσια για όλες τις δουλειές ντυμένες πάντα με την τελευταία λέξη της μόδας και τα γλυκούλια Pokemon αντικαταστάθηκαν από τα Gormitee και άλλα παρόμοια τέρατα. Υπάρχουν βέβαια άπειρα ακόμη παραδείγματα. Θα επιλέξω την έκρηξη ταινιών κινουμένων σχεδίων σε 3D και φυσικά το διαδίκτυο, το οποίο έχει αφιερωθεί μέχρι και στη δημιουργία ψηφιακών παιδότοπων όπου τα παιδιά μπορούν να καθηλώνονται για ώρες.
Ε, και τι μ’αυτό, θα μου πείτε. Δε μπορούμε να σταματήσουμε την εξέλιξη. Βέβαια όχι. Αλλά μπορούμε να της δώσουμε μια πιο υγιή κατεύθυνση. Μέχρι στιγμής αυτό που έχουμε καταφέρει είναι να εξουδετερώσουμε μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά στοιχεία της παιδικής ηλικίας, όπως την ανεμελιά, την αθωότητα, τη φαντασία. Γιατί πόσο ανέμελο μπορεί να είναι ένα παιδί όταν το απόγευμά του αναλώνεται σε φροντιστήρια γλωσσών και το σχολικό του πρόγραμμα γίνεται όλο και πιο απαιτητικό? Πόσο αθώο, όταν τα ερεθίσματα και πρότυπα που του παρέχονται περιλαμβάνουν, ως επί το πλείστον, βία, ψέμα, κατανάλωση, σεξ? Και πόση φαντασία μπορεί να επιδείξει όταν του παίρνουμε το βιβλίο, το απλό ξύλινο παιχνίδι και του προσφέρουμε μια έτοιμη πραγματικότητα σε πακέτο?
Ίσως θα’πρεπε να επαναπροσδιορίσουμε την πορεία της παιδικής εξέλιξης. Η προσπάθεια βίαιης ένταξης των παιδιών στην χώρα των μεγάλων (επειδή δεν αντέχουν μόνοι τους?) οφείλεται στο ότι έχει ξεχαστεί η μαγική αίσθηση της ανακάλυψης, της δημιουργίας. Αντί να ζητάμε από τα παιδιά παράλογα πράγματα όπως “να φανούν λογικά” καλύτερα ας τα αφήσουμε να φαντάζονται “έξι απίστευτα πράγματα πριν απ’το πρωινό”, όπως η Αλίκη μας. Αντί να τους μεταδίδουμε τους φόβους και τα πάθη μιας κοινωνίας ως το κόκαλο διεφθαρμένης και απαλλαγμένης από φυσικότητα ας επωφεληθούμε απ’αυτά για να θυμηθούμε την εποχή που δε μας ένοιαζε τι ώρα ήταν κι αν έχουμε αργήσει, τον ενθουσιασμό που μας έκανε να βροντάμε τις πόρτες, την έξαψη που έφερνε κάθε καινούρια μέρα. Για να ζήσουμε εμείς καλά κι εκείνα καλύτερα. Και τώρα, είναι ώρα να σβήσουμε το φώς. Όνειρα γλυκά και, που ξέρετε, μπορεί να πέσετε κι εσείς στη λαγότρυπα που οδηγεί στη δική σας “χώρα των θαυμάτων”.
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
Τι άλλαξε αλήθεια απο τον καιρό αυτού του ρομαντικού και αφελούς, θα λέγαμε, μυθιστορήματος μέχρι τη δική μας εποχή; Κάποιοι θα σήκωναν τους ώμους.Δε βαριέσαι, οι εποχές αλλάζουν, κάθε περίοδος από την αρχή του κόσμου, καθώς αυτός εξελίσσεται, είναι διαφορετική. Ποιο το νόημα να ψάχνουμε το πως και το γιατι; Κι όμως. Στη δική μας εποχή φαίνεται πως είναι ανάγκη να αναζητήσουμε αυτό το νόημα. Ανάγκη, γιατί εχει χαθεί.
Η λογική, είναι η αλήθεια, δεν εχει αλλάξει. Υπαρχει μια πορεια, μια σκάλα αν θελετε για τον Άνθρωπο, που πρέπει να τη διαβεί. Κορυφή δεν υπάρχει ή κι αν υπάρχει είναι πολύ μακριά ακόμα για να τη δούμε. Εκείνο που οδηγεί είναι η πεμπτουσία της Αναζήτησης. Αυτή λοιπόν τη σκάλα ανεβαινει με άγνωστο προορισμό σε μια προσπάθεια να φτάσει τους θεούς του, με μόνη γνώση πως κάθε σκαλοπάτι τον φέρνει πιο κοντά στη Γνώση, πιο κοντά στο Ιδανικό. Για να ανέβει όμως πρέπει σε κάθε σκαλοπάτι ν’αφήνει ό,τι τον βάραινε στο προηγούμενο προκειμένου να κάνει χώρο για τα δώρα που θα’παιρνε στο νέο του πια επίπεδο. Κι έτσι, δίνοντας και παίρνοντας, φτιάχνει τη Μορφή. Κάποιες φορες το σκαλοπάτι είναι ψηλά και του παίρνει καιρό να το φτάσει. Άλλες το ανεβαίνει αβίαστα.
Στην πορεία αυτή δεν κερδίζει μόνο ο Άνθρωπος, αλλά και χάνει. Δίνει κάτι που παλιότερα μπορεί να ήταν δώρο με κόπους κατακτημένο, θυσία στο βωμό της εξέλιξης έχοντας στ’αυτιά του την υπόσχεση του καινούριου. Στο σκαλοπάτι που προσπαθεί τώρα ν’ανεβει-που προσπαθούμε τώρα ν’ανεβούμε, παραβλέπουμε στην επιθυμία μας για Δύναμη τον κίνδυνο να χάσουμε ένα από τα πολυτιμότερα δώρα μας, την ευαισθησία.
Η ευαισθησία δεν είναι καθ’αυτή ακριβώς δώρο. Είναι κομμάτι, στοιχείο βασικό και θεμελιώδες της ύπαρξης και της κοινωνιας μας. Γιατί, οπωσδήποτε, δεν ανεβαίνουμε μόνοι τη σκάλα. Και η ευαισθησία είναι που γεννάει την κατανόηση του Άλλου κι εκείνη με τη σειρά της την ενσυναίσθηση, την αγάπη και τη συνεργασία, προυποθέσεις απαραίτητες για την κοινωνία αυτή. Κι απ’αυτό το ζωτικό υγρό φαινόμαστε πρόθυμοι να στραγγίξουμε για να δώσουμε τη θέση του στο γλυκό ελιξήριο της Δύναμης.
Τι δύναμη όμως θα είναι αυτή χωρίς την ευαισθησία να μας προσδιορίζει πλέον-ποια λογική μπορεί να μας σώσει από την αυτοκαταστροφική κατεύθυνση που αναπόφευκτα θα δοθεί από μια άδεια καρδιά-οδηγό. Τυφλή, θα στρέψει εγωιστικά τη δύναμη προς τον Άλλον, ξεχνώντας στη μέθη της ψευδαίσθησης πως Άλλος=Εαυτός…
Ναι, η λογική μας παρέμεινε τετράγωνη, αδιάσειστη, τρομακτική κυρίαρχος στα εκφοβισμένα, εκτοπισμένα συναισθήματα. Παρ’όλ’αυτά ας έχουμε υπόψη μας πως στη διαδρομή, ο Άνθρωπος είναι που πρέπει να κρατήσουμε ανέπαφο. Στη δίψα μας για τεχνολογία, πρόοδο, ¨ποιότητα¨, τρέχοντας πίσω από ένα ρολόι που δεν καθυστερεί ούτε δευτερόλεπτο-αντίθετα τρέχει κι αυτό, αμείλικτο-για να προλάβουμε ποιος ξέρει τι, ας προσέξουμε μην ξεχάσουμε, στη βιασύνη μας, και τ’Όνομά μας.
Γραφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
Όλοι μας έχουμε βάλει μάσκα τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας (είτε στα καρναβάλια, είτε στο χειρουργείο, είτε στην οξυγονοκόλληση :-Ρ) κι αν μη τι άλλο έχουμε δει πολλές εξέχουσες προσωπικότητες να την κατοχυρώνουν σαν σήμα κατατεθέν όπως τους αδερφούς Ντάλτον , τον Βι και τον Ζορό, ενίοτε ακόμη και την ευγενεία του, τον κύριο Τρανσυλβανό κόμη(ξερετε, εκείνον τον τύπο με το σηκωμένο γιακά και τους κοφτερούς κυνόδοντες). Υπάρχουν μάσκες για πολλές χρήσεις και γούστα, θέλω όμως να επικεντρώσετε την προσοχή σας στη μάσκα που φοράτε αυτή ακριβώς τη στιγμή. Το βλέπω στα μάτια σας πως δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ας είναι. Θα εξηγηθώ αναλυτικότερα παρακάτω. Για αρχή αρκεί να σας πω ότι είναι μια μάσκα που δε φαίνεται, κι όμως, λίγο έως πολύ, σίγουρα υφίσταται.
Για να κατανοήσετε καλύτερα την υπόσταση αυτής της μάσκας νομίζω πως πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τους σκοπούς που εξυπηρετεί η χρήση μιας κανονικής, υλικής μάσκας, προκειμένου να γίνουν παρακάτω οι σωστές αντιστοιχίες. Μια μάσκα μπορεί να είναι απλώς διακοσμητική. Η βασική της όμως λειτουργία είναι η κάλυψη, η απόκρυψη. Κι αν προχωρήσουμε λίγο παραπέρα, είναι και η προστασία-όχι μόνο η κυριολεκτική αλλά και αυτή που προσφέρει ακριβώς η απόκρυψη, η οποία μπορεί να είναι καλώς ή κακώς εννοούμενη, ικανή να προστατέψει τον ντετέκτιβ αλλά και τον ληστή.
Ήρθε η ώρα να εξηγηθώ λίγο εκτενέστερα όσον αφορά την πρώτη μάσκα που σας ζήτησα να προσέξετε. Η πρώτη της δουλειά είναι η απόκρυψη στοιχείων. Των δικών σας στοιχείων. Των δικών μου στοιχείων, μιας κι εγώ η ίδια τη χρησιμοποιώ. Και δεν είναι άλλη από το ψευδώνυμο που αμφότεροι χρησιμοποιήσαμε κατά την είσοδό μας σ’αυτόν τον ιστότοπο. Στη δική μου περίπτωση και των συνεργατών/συνιδρυτών του blog, ακόμη και το ίδιο το όνομά μας (pens in disguise) υποδηλώνει την επιθυμία μας να παραμείνουμε κρυφοί.
Αυτή η εξήγηση δε μπορεί βέβαια να σας έχει ικανοποιήσει απόλυτα. Κι έχετε δίκιο, γιατί ακόμα δε σας έχω αποκαλύψει τις κύριες σκέψεις που σκοπεύω να μοιραστώ μαζί σας. Ας προχωρήσουμε λοιπόν λίγο ακόμη. Το ψευδώνυμό σας είναι φαινομενικά η τέλεια μάσκα. Αποκρύπτει φυσικά τα στοιχεία σας. Σας προστατεύει από την πρόσβαση άλλων σ’αυτά. Μπορεί να είναι ακόμη και διακοσμητικό, στα όρια του ασφαλούς, εφ’όσον, εάν το επιθυμείτε, μπορεί να αποκαλύπτει ελάχιστα μόνο πράγματα σχετικά με τις προτιμήσεις σας. Μέχρι τώρα η μάσκα σας αποδεικνύεται αρκετά αποτελεσματική. Επαρκώς προστατευτική. Τόσο, ώστε να σας εμπνέει το αίσθημα της ασφάλειας. Κι ακόμα κάτι παραπάνω, το αίσθημα της ελευθερίας.
Ελευθερία, οπωσδήποτε. Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, να ενεργήσετε κατά τον τρόπο που επιθυμείτε, χωρίς φόβο ότι κάποιος θα σας εμποδίσει. Κι εδώ ακριβώς βρίσκετaι η ουσία του προβλήματος: είστε ανεξέλεγκτοι. Ακόμα και με τους όποιους τυπικούς περιορισμούς που μπορεί να θέτει ο παρών ιστότοπος η και ολόκληρο το δίκτυο, είστε ουσιαστικά ανεξέλεγκτοι. Η ελευθερία αυτή μπορεί να πάρει τρομακτικές διαστάσεις αν λάβουμε υπόψη το χαοτικό χαρακτήρα του διαδικτύου. Σ’αυτό στηρίζεται η βάση του ηλεκτρονικού εγκλήματος του οποίου θύμα μπορεί να καταστεί ο καθένας όπως και μπορεί βέβαια να συλληφθεί ο καθένας στη θέση του δράστη όχι μόνο διότι το δίκτυο ελέγχεται πλέον με σύγχρονα αστυνομευτικά συστήματα αλλά και διότι η μάσκα σας είναι ελλιπής. Και οι αδυναμίες της δεν είναι μόνο οι τεχνικές αλλά κι εκείνες που της προσδίδετε εσείς οι ίδιοι.
Αφού φτάσαμε μέχρις εδώ θα κάνω λίγη ακόμα κατάχρηση της υπομονής και της αντοχής σας για να βουτήξουμε σε πιο βαθιά νερά. Γιατί, όπως είπαμε στην αρχή, υπάρχουν πολλών ειδών μάσκες. Θα ήθελα αυτή τη φορά να σκεφτείτε πόσες φορές είδατε κάποιον να κρύβεται πίσω από μια παρόμοια μάσκα, δικτυακή ή μη. Πόσες φορές μπορεί αλήθεια κι εσείς οι ίδιοι να κρυφτήκατε πίσω από μια τέτοια μάσκα για να πετύχετε ένα σκοπό, να εντυπωσιάσετε, να προσελκύσετε? Οι περισσότεροι επιθυμούμε μια καλή εικόνα για το άτομο μας (συνήθως καλύτερη απ’αυτή που έχουμε), επιζητούμε μια ιδανική μορφή για τον εαυτό μας. Η διαδικασία όμως της επαναμόρφωσης και ολοκλήρωσης είναι συχνά επίπονη και κοπιαστική. Είναι πολλά βλέπετε που χρειάζονται να γίνουν για το χτίσιμο μιας προσωπικότητας. Πολλοί από μας προτιμάμε να προσποιηθούμε, να υποκριθούμε, θεωρώντας πως αυτός είναι ενδεχομένως ένας πιο σύντομος κι εύκολος δρόμος για να γίνουμε αρεστοί, επιδεικνύοντας συνάμα μια εσωτερική ανασφάλεια, ένα είδος περιφρόνησης προς τον εαυτό μας και υποτίμησης των δυνατοτήτων του. Τι γίνεται όμως με την αλήθεια?
Ε, λοιπόν, η αλήθεια είναι πως σύντομος δρόμος δεν υπάρχει. Για να μπορέσουμε να βελτιωθούμε πρέπει να περάσουμε με θάρρος και ταπεινότητα τη δοκιμασία της αυτογνωσίας. Το να αποκρύπτουμε και να καταπιέζουμε τα αληθινά μας στοιχεία και συναισθήματα προκειμένου να εξωτερικεύσουμε άλλα που δεν μας αντιπροσωπεύουν δε μας ωφελεί σε τίποτα-αντίθετα, μόνο να βλάψει μπορεί, καθώς αυτά δε μπορούν να μείνουν κρυφά για πολύ και συχνά μας οδηγούν σε δυσάρεστες αποκαλύψεις.
Είναι καιρός να μάθουμε κι εμείς οι ίδιοι να κοιτάζουμε κάτω από τη μάσκα. Η επιφάνειά της δεν αρκεί για να διατηρηθεί η σχέση μας με τον κόσμο. Μπορούμε να υποστηρίξουμε πειστικά μόνο τα δικά μας χαρακτηριστικά γιατί μόνο αυτά γνωρίζουμε. Ο,τιδήποτε ξένο προς εμάς επικαλούμαστε δε μπορεί παρά να φαίνεται ξένο και στους άλλους. Θα είμαστε έτοιμοι να το υιοθετήσουμε μόνο όταν θα το έχουμε μελετήσει και προσαρμόσει στη δική μας ταυτότητα τη δεδομένη στιγμή. Οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς και αληθινοί για να δώσουμε και στους άλλους την ευκαιρία να μας αγαπήσουν γι’αυτό που είμαστε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)