Pens In Disguise

Σίγουρα έχετε facebook. Μήπως όμως ανήκετε σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες? Λέω εγώ τώρα...



Ο DJ: Ανά 2 λεπτά, άντε καλά 3, ανεβάζει και από ένα τραγούδι που πάει με τη διάθεσή του. Απαραίτητα τα σχόλια από πάνω ("αααααααααααχ!", "WOW", "..."-ειδικά αυτό το σχόλιο δίνει με πολύ γλαφυρό τρόπο την ψυχοσύνθεσή του). Πολλές φορές ενώ αρχίζει δυναμικά, το γυρνάει στις μπαλάντες και τα καψουροτράγουδα και κοντεύουμε να πάθουμε κατάθλιψη. Εξαίρεση αποτελούν αυτοί που ανεβάζουν ό,τι παίζει το MTV. Πάντως το τραγούδι μόνοι τους το σκέφτηκαν.

• τα χαρτόμουτρα του Zynga Poker
• τους νονούς των Mafia Wars
• και αυτούς που έχουν ξετινάξει τα mindjolt και δεν μπορώ να τους φτάσω!!!!!!

Αλήθεια, είμαστε ελεύθεροι; Ζούμε σε μια κοινωνία δημοκρατική, που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Ωστόσο πιστεύω πως όλα αυτά μόνο επιφανειακή ελευθερία προσφέρουν και όχι εσωτερική. Είμαστε δέσμιοι των ανθρώπων γύρω μας, των καταστάσεων και των υποχρεώσεων μας απέναντι στο συνάνθρωπο και στη κοινωνία. Απόλυτα λογικό, αν δε δίνεις, δεν παίρνεις. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό από αυτή την λογική και αναγκαία «υποδούλωση».

Κατά πόσο οι πράξεις μας υπαγορεύονται από τη συνείδησή μας; Μήπως απλά εξυπηρετούν την ανάγκη αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο; Και ακόμα χειρότερα, κατά πόσο η συνείδηση είναι δική μας; Αναρωτιέμαι αν οι αντιλήψεις που έχουμε για το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο, το ηθικό και το ανήθικο, είναι δικές μας ή προέρχονται από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Αν όλη η «προσωπικότητά» μας είναι αποτέλεσμα της επίδρασης είτε των γονιδίων μας, είτε του περιβάλλοντός μας, τι είναι πραγματικά δικό μας; Έχουμε πράγματι επιλογές ή μήπως η κάθε απόφασή μας έχει προκαθοριστεί από ένα γονίδιο, ένα γονιό, ένα δάσκαλο ή ένα φίλο;

Αν είναι πράγματι έτσι, τι ευθύνη μπορούμε να φέρουμε για τις πράξεις μας; Τι ευθύνη μπορεί να έχει ένας δολοφόνος όταν έχει μεγαλώσει σε μια προβληματική οικογένεια και ανάμεσα σε κακές παρέες, ενώ παράλληλα είναι από τη φύση του πιο επιθετικός και οξύθυμος από το μέσο όρο των ανθρώπων; Μήπως θα έπρεπε να τιμωρήσουμε τους γονείς και τους φίλους του; Μα και αυτοί με τη σειρά τους δρούσαν «προγραμματισμένοι» από το δικό τους περιβάλλον. Πόσο υποκριτές είμαστε όλοι εμείς που καταδικάζουμε έναν δολοφόνο τη στιγμή που δεν ξέρουμε τι θα γινόταν αν και εμείς είχαμε γεννηθεί και μεγαλώσει στις ίδιες συνθήκες με αυτόν. Πως μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι πως εμείς στη θέση του δε θα είχαμε πράξει τα ίδια ή ακόμη χειρότερα; Αυτή η λογική είναι τελείως ισοπεδωτική και σύμφωνα με αυτή κανείς δε φέρει ευθύνη για τίποτα. Αν όμως αυτή η λογική είναι λάθος θα ήθελα κάποιος να μου πει που ακριβώς αρχίζει η ελευθερία μας. Έχουμε τελικά δυνατότητα επιλογής;

Θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα ακόμη πιο συνταρακτικό. Πέρα από τις αντιλήψεις κάθε κοινωνίας για το καλό και το κακό, πέρα από όσα μάθαμε στο σχολείο και στην οικογένεια, πέρα από όσα μας λένε οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ιερείς, υπάρχει μέσα μας χαραγμένη μια ανώτερη αίσθηση ηθικής, μια ανώτερη συνείδηση; Μια συνείδηση που να υπαγορεύει στον καθένα τι είναι σωστό και τι όχι; Μήπως βαθιά μέσα μας, ανεξαρτήτως κοινωνικού περιβάλλοντος, όλοι ξέρουμε πότε πράττουμε το σωστό και πότε σφάλουμε; Θα ήθελα με όλη μου τη ψυχή να είναι έτσι. Αυτό θα έδινε νόημα στη ζωή μας και στις πράξεις μας. Αλλά και πάλι θα ήμασταν ελεύθεροι; Τι διαφορά θα είχε αν οι αξίες μας υπαγορεύονταν από την κοινωνία ή από μια ανώτερη ηθική; Και πάλι δε θα ήταν δικές μας.

Το πιο πιθανό τελικά είναι η ηθική να είναι ανθρώπινο δημιούργημα και να ανταποκρίνεται στην ανάγκη του ανθρώπου να τα κατηγοριοποιεί όλα και να τους βάζει ετικέτες. Αν όμως είναι έτσι, γιατί αισθάνομαι μέσα μου την απόλυτη ανάγκη να πράττω το «καλό»; Γιατί προσπαθώ πάντα να είμαι ειλικρινής και δίκαιος; Φοβάμαι τη κατακραυγή των συνανθρώπων μου ή την τιμωρία; Δε νομίζω. Πιστεύω ότι ακολουθώ φανατικά τις αξίες που θεωρώ «καλές» επειδή έχω ανάγκη να πιαστώ από κάπου μέσα σε αυτό το χαοτικό κόσμο και να μην τρελαθώ από τον ίδιο μου το σκεπτικισμό.

Είμαστε οι pens in disguise και θέλουμε πρωτ’ απ’όλα να σας καλωσορίσουμε στο Pens In Disguise. Σκοπός μας εδώ είναι να μοιραστούμε μαζί σας τους στοχασμούς μας σε σχέση με διάφορα θέματα, καθώς και να ακούσουμε τη δική σας άποψη μέσα από τα σχόλιά σας. Το μπλογκ αυτό αποτελεί το αποτέλεσμα της επιθυμίας μας για έκφραση και αποτύπωση ορισμένων από τους άπειρους δρόμους στους οποίους πλανιέται αυτό το θαυμάσιο προϊόν του ανθρώπινου μυαλού, η σκέψη, στα πλαίσια μιας προσπάθειας να γνωρίσουμε κι εμείς οι ίδιοι καλύτερα τον εαυτό μας μέσα από το Λόγο, την αλήθεια, τη λογική, με την ελπίδα να βρούμε στη διαδρομή κομμάτια που θα μας βοηθήσουν να συνθέσουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν. Μπορεί στα κείμενά μας να μην βρείτε τίποτα το πρωτότυπο, τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα, στην ουσία, από αυτό που ψάχνετε (αν ξέρετε και οι ίδιοι τι είναι αυτό) αλλά ό,τι θα διαβάσετε είναι αληθινό και σ’αυτό στηριζόμαστε για να θεωρηθούμε άξιοι της προσοχής σας.

Θα θέλαμε πολύ να μας πείτε τη γνώμη σας επικοινωνώντας μαζί μας μέσω e-mail και ολοκληρώνοντας την προσπάθειά μας με τη συμμετοχή σας. Μπορείτε ακόμη να μας προτείνετε δικά σας θέματα στα οποία θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Καλή περιήγηση!