Συνεργάτες
Visitors
Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010
7:15 μ.μ. | Αναρτήθηκε από
Ανώνυμος
Φαντάζομαι θα αναρωτιέστε με τι καταπιάνομαι σε αυτές τις σειρές, και με το δίκιο σας άλλωστε, αφού ο τίτλος δεν είναι και πολύ κατατοπιστικός. Σας λέω λοιπόν εκ των προτέρων ότι, ΟΧΙ, δε θα ασχοληθώ με τον πόλεμο, ούτε και με την ειρήνη. Επέλεξα απλώς αυτή την αμφιλεγόμενη ρήση του Ηράκλειτου γιατί εκφράζει με λακωνικότητα την κινητήρια δύναμη όλου του κόσμου, την σύγκρουση.
Αυτή η φράση κατ’ εμέ είναι από τις πιο ουσιώδεις που διατυπώθηκαν ποτέ. Εκφράζει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, έναν τρόπο να αντιλαμβάνεται κανείς τον κόσμο, και λέει μια μεγάλη αλήθεια. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το ότι η σύγκρουση έχει πρωταρχικό ρόλο στον κόσμο μας και ότι ο «πόλεμος» είναι απαραίτητος. Παράδοξο; Δε νομίζω.
Θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί. Καταρχάς χωρίς τη σύγκρουση δεν θα υπήρχε πρόοδος. Χρειάζεται ένας θετικός και ένας αρνητικός πόλος για να παραχθεί ρεύμα. Ένα οξύ χρειάζεται την παρουσία βάσης για να εκδηλώσει τον όξινο χαρακτήρα του και αντίστροφα. Όταν μια χημική ουσία ανάγεται, μια άλλη οξειδώνεται. Το βέλος ανυψώνεται με τη βοήθεια ης αντίστασης του αέρα και εμείς οι ίδιοι κινούμαστε λόγω της ύπαρξης της τριβής. Όλη η επιστήμη βρίθει από παραδείγματα που αποδεικνύουν την ορθότητα αυτής της φράσης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι, αυτό που ο Ηράκλειτος αποκαλεί «πόλεμο» και εγώ το λέω σύγκρουση, αποτελεί μια αναγκαία έκφανση του δυαδικού μας κόσμου, ή αν θέλετε του δυαδικού τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο.
Οι ίδιες έννοιες που ισχύουν στην επιστήμη επεκτείνονται και στην ανθρώπινη κοινωνία. Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς συγκρούσεις, ή καλύτερα δεν υπάρχει καν αλλαγή. Αν όλοι συμμορφώνονται με τους κανόνες και το κατεστημένο, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία μεταβολή στα κοινωνικά συστήματα. Πρέπει κάποιοι να διαφοροποιήσουν τη θέση τους από τους άλλους για να δείξουν στην κοινωνία το δρόμο της «εξέλιξης»(?).
Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά νέα πράγματα και δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτά που ήδη έχει. Άρα οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Μόλις ένα σύστημα ( φυσικό, χημικό, βιολογικό ή κοινωνικό) τείνει στην ισορροπία, πάντα εμφανίζεται κάτι (ή κάποιος) να τη διαταράξει. Είναι λογικό, διότι ο άνθρωπος δεν ανέχεται την ισορροπία, αν και πάντα σε αυτήν προσπαθεί να φτάσει, αυτή είναι η κατάρα του. Όπως όλα στη φύση, ψάχνει να βρει την ηρεμία, αλλά αυτή η ίδια η προσπάθειά του προκαλεί μεταβολές στα συστήματα γύρω του, αποδέκτης των οποίων (μεταβολών) γίνεται πάλι ο ίδιος. Κατ’ ουσία είναι ένας φαύλος κύκλος, αλλά τώρα που το σκέφτομαι όχι και τόσο «φαύλος».
Όλα αυτά δε πρέπει να μας φαίνονται παράδοξα. Αφού ο άνθρωπος είναι κομμάτι του σύμπαντος είναι λογικότατο να έχει τις ίδιες ιδιότητες με αυτό. Ανατρέξτε λίγο στις φυσικοχημικές σας γνώσεις: Όλη η ύλη έχει την τάση να περιέλθει σε κατάσταση όλο και χαμηλότερης ενέργειας, «προσπαθεί» δηλαδή να καταστεί όσο πιο αδρανής γίνεται. Γιατί όμως να επιζητεί κάτι τέτοιο; Κάτι τέτοιο είναι αυτοκαταστροφικό, ούτε θα γίνει και ούτε πρέπει να γίνει. Σκεφτείτε το λίγο, γιατί όλα στο σύμπαν κινούνται; Γιατί η κίνηση είναι ο τρόπος ύπαρξης της ύλης. Τότε όμως γιατί όλα προσπαθούν να σταματήσουν; Μήπως για να ξεφύγουν από την ύπαρξή τους; Έχει το σύμπαν τάσεις αυτοκτονίας; (Εντάξει σταματάω εδώ το παραλήρημα γιατί θα μπω σε επικίνδυνα χωράφια αμπελοφιλοσοφίας).
Έτσι κι ο άνθρωπος, ως κομμάτι του σύμπαντος , έχει την παράδοξη μανία να επιζητεί την ηρεμία, αλλά ΕΥΤΥΧΩΣ στην προσπάθειά του προκαλείται σύγκρουση. Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι ότι όσο υπάρχει ο άνθρωπος, θα μεταβάλλεται. Κι αν ποτέ πάψει να αλλάζει, τότε πια δε θα υπάρχει. Και όλα αυτά απλούστατα γιατί η στασιμότητα είναι ασυμβίβαστη με την ίδια την ύπαρξη. Ο «πόλεμος» δεν είναι απλώς μέσο προόδου είναι ο τρόπος ύπαρξής μας.
Ετικέτες
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Αυτή τη φορά ας το κάνουμε διαφορετικά. Θα σας πω μια ιστορία. Μια ιστορία για παιδιά. Κυριολεκτικά όμως. Και σας αφορά γιατί αποτελείτε σημαντικό μέρος της. Φανταστείτε για μια στιγμή πως είστε μικροί, στο κρεβάτι με τις πιτζάμες σας και αρνείστε να κοιμηθείτε αν δεν ακούσετε και την τελευταία λέξη. Ναι, καλύτερα τώρα νομίζω. Βολευτείτε, αρχίζουμε.
Η ιστορία μας ξεκινάει το 1865 όταν ο Lewis Carroll, ο ευφάνταστος αυτός συγγραφέας…. Μια στιγμή, ακούω κάτι διαμαρτυρίες εκεί πίσω. Μα φυσικά, συγχωρήστε με. Όλοι ξέρουν πως οι κανονικές ιστορίες δεν αρχίζουν έτσι. Πάμε λοιπόν πάλι: Μια φορά κι έναν καιρό, ο Lewis Carroll, ο ευφάνταστος αυτός συγγραφέας εμπνεύστηκε την περιπέτεια της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων και την αποτύπωσε σε χαρτί για τις επόμενες γενιές, η οποία πήρε υψηλή θέση στον κατάλογο «Παιδικές ιστορίες». Σήμερα, αρκετά χρόνια αργότερα, η Αλίκη μεγάλωσε και επιστρέφει για να συνεχίσει την περιπέτεια μέσα από την ταινία του Tim Burton “Alice in Wonderland”. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο τρελά, λίγο πιο σκοτεινά, λίγο πιο επικίνδυνα. Με μια λέξη, λίγο πιο σοβαρά.
Νέες διαμαρτυρίες. Μα αυτό δε μοιάζει καθόλου με παιδική ιστορία. Σωστά. Αλλά μη κλοτσάτε άδικα τα σκεπάσματά σας. Δε σας υποσχέθηκα παιδική ιστορία, σας υποσχέθηκα μια ιστορία για παιδιά. Για την ακρίβεια μια ιστορία με θέμα τα παιδιά. Και για μεγαλύτερη ακρίβεια όχι οποιαδήποτε παιδιά αλλά εσάς τα παιδιά, τα παιδιά πριν από σας καθώς κι αυτά που θα σας ακολουθήσουν. Κι ελπίζω να ηρεμήσατε τώρα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε.
Είχαμε μείνει λοιπόν στην Αλίκη. Η ταινία ξεκινάει με την ενηλικίωση της για τα δεδομένα της κοινωνίας στην οποία ζει. Όμως εκείνη νιώθει, είναι ακόμη, παιδί. Και της φαίνεται παράλογος και παράξενος ο κόσμος των “μεγάλων”. Γεμάτος από αχρείαστους τύπους και προσποίηση. Κι όταν ξανανοίγει γι’αυτήν η πόρτα της χώρας των θαυμάτων όλα της φαίνονται και πάλι φυσιολογικά. Υπερφυσικά, ναι. Τρελά, ναι. Όμως φυσιολογικά. Και κατά τη γνώμη της, υπέροχα.
Είναι καιρός όμως να ασχοληθούμε επιτέλους με τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Τα παιδιά. Θέλω αρχικά να σας επιστήσω την προσοχή σε μια συγκεκριμένη γενιά παιδιών, τη γενιά του 90’. Μην κάνετε πάλι άνω κάτω όλο τον κόσμο. Η διάκριση δε γίνεται για προσωπικούς λόγους π.χ. επειδή είναι η δική μου γενιά και τη γνωρίζω καλύτερα. Εντάξει, εντάξει, μην κουνάτε τα κεφάλια σας δύσπιστα, είναι και γι’αυτό. Ο πραγματικός λόγος είναι απλός. Η γενιά του 90’ ήταν η γενιά που βίωσε τη μετάβαση από την φαντασία στην εικονική πραγματικότητα.Ξεκινήσαμε σαν όλα τα -προηγούμενα- παιδιά με παραμύθια και τούβλα Lego, με Χριστούγεννα ίσως λιγότερο λαμπερά αλλά πολύ πιο αληθινά. Αγαπήσαμε τον Mickey Mouse και το Lion King. Και μετά ήρθαν τα Pokemon. Και οι τάπες. Και τα gameboy, (πρόδρομοι των σημερινών PSP). Τα καλωσορίσαμε και τα ενσωματώσαμε στην καθημερινότητά μας όπως κάνει κάθε παιδί με ένα καινούριο παιχνίδι. Μέχρι που βρεθήκαμε και μ’ένα κινητό στο χέρι με μια οθόνη τόση δα ασπρόμαυρη να παίζουμε “φιδάκι”. Η τεχνολογική επανάσταση είχε πια αρχίσει και συνέχισε να καλπάζει ασυγκράτητη.
Οι ταχύτατοι ρυθμοί της συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Τα χειριστήρια playstation αντικατέστησαν τα gameboy, οι Barbie έγιναν τα κορίτσια για όλες τις δουλειές ντυμένες πάντα με την τελευταία λέξη της μόδας και τα γλυκούλια Pokemon αντικαταστάθηκαν από τα Gormitee και άλλα παρόμοια τέρατα. Υπάρχουν βέβαια άπειρα ακόμη παραδείγματα. Θα επιλέξω την έκρηξη ταινιών κινουμένων σχεδίων σε 3D και φυσικά το διαδίκτυο, το οποίο έχει αφιερωθεί μέχρι και στη δημιουργία ψηφιακών παιδότοπων όπου τα παιδιά μπορούν να καθηλώνονται για ώρες.
Ε, και τι μ’αυτό, θα μου πείτε. Δε μπορούμε να σταματήσουμε την εξέλιξη. Βέβαια όχι. Αλλά μπορούμε να της δώσουμε μια πιο υγιή κατεύθυνση. Μέχρι στιγμής αυτό που έχουμε καταφέρει είναι να εξουδετερώσουμε μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά στοιχεία της παιδικής ηλικίας, όπως την ανεμελιά, την αθωότητα, τη φαντασία. Γιατί πόσο ανέμελο μπορεί να είναι ένα παιδί όταν το απόγευμά του αναλώνεται σε φροντιστήρια γλωσσών και το σχολικό του πρόγραμμα γίνεται όλο και πιο απαιτητικό? Πόσο αθώο, όταν τα ερεθίσματα και πρότυπα που του παρέχονται περιλαμβάνουν, ως επί το πλείστον, βία, ψέμα, κατανάλωση, σεξ? Και πόση φαντασία μπορεί να επιδείξει όταν του παίρνουμε το βιβλίο, το απλό ξύλινο παιχνίδι και του προσφέρουμε μια έτοιμη πραγματικότητα σε πακέτο?
Ίσως θα’πρεπε να επαναπροσδιορίσουμε την πορεία της παιδικής εξέλιξης. Η προσπάθεια βίαιης ένταξης των παιδιών στην χώρα των μεγάλων (επειδή δεν αντέχουν μόνοι τους?) οφείλεται στο ότι έχει ξεχαστεί η μαγική αίσθηση της ανακάλυψης, της δημιουργίας. Αντί να ζητάμε από τα παιδιά παράλογα πράγματα όπως “να φανούν λογικά” καλύτερα ας τα αφήσουμε να φαντάζονται “έξι απίστευτα πράγματα πριν απ’το πρωινό”, όπως η Αλίκη μας. Αντί να τους μεταδίδουμε τους φόβους και τα πάθη μιας κοινωνίας ως το κόκαλο διεφθαρμένης και απαλλαγμένης από φυσικότητα ας επωφεληθούμε απ’αυτά για να θυμηθούμε την εποχή που δε μας ένοιαζε τι ώρα ήταν κι αν έχουμε αργήσει, τον ενθουσιασμό που μας έκανε να βροντάμε τις πόρτες, την έξαψη που έφερνε κάθε καινούρια μέρα. Για να ζήσουμε εμείς καλά κι εκείνα καλύτερα. Και τώρα, είναι ώρα να σβήσουμε το φώς. Όνειρα γλυκά και, που ξέρετε, μπορεί να πέσετε κι εσείς στη λαγότρυπα που οδηγεί στη δική σας “χώρα των θαυμάτων”.
Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010
Γείτονες από πάνω, γείτονες από κάτω, γείτονες από απέναντι… γείτονες από παντού. Άλλους τους συμπαθείς, άλλοι σ’ εκνευρίζουν και άλλοι είναι φίλοι σου. Ναι είναι η πολύβουη γειτονιά σου.
· 8 η ώρα το πρωί. Εσύ γλυκοκοιμάσαι αμέριμνος στο κρεβάτι σου όταν ξαφνικά ακούς από την απέναντι οικοδομή ένα «Νίιιιτσα». «Τι κάνει καλέ ο γιος σ’;», «καλά είν’» απαντάει η Νίιιιτσα από τον πρώτο και έτσι αρχίζει μια τεράστια συζήτηση με τα νέα της ημέρας. Και φυσικά τα νέα αυτά τα μοιράζονται με όλη τη γειτονιά, μιας και τα τηλέφωνα έχουν μόνο διακοσμητικό ρόλο.
· ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!. Ο από πάνω μου αποφάσισε να ακούσει μουσική (ή μάλλον να ακούσει αυτή τη φασαρία). Όχι μόνος του όμως. Αναγκάστηκα και εγώ και οι απέναντι να συμμετάσχουμε σ’ αυτό. Δε πα να θέλεις να κοιμηθείς λιγάκι, δε πα να έχεις διάβασμα του άντε μην πω, αυτός θα βάλει τη μουσική του στη διαπασών μέχρι να τρίζουν τα πατώματά σου. Πόσες φορές ευχήθηκα να συντονιστεί το φωτιστικό και να του πέσει στο κεφάλι!
· Καθόμουν που λες τις προάλλες στο σαλόνι κι έβλεπα τηλεόραση. Ξαφνικά τσακ! μια λάμψη με τύφλωσε. Δεν έδωσα σημασία. Μετά από λίγο ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Ε πια… Πήγα λοιπόν να δω τι ήταν και τι βλέπω: ήταν ο απέναντι. Είχε κρεμάσει CD για να διώχνει τα περιστέρια που του κουτσουλούσαν το μπαλκόνι. Και κάθε φορά που γυρνούσε το CD απ’ το απαλό αεράκι, μια ηλιαχτίδα γλιστρούσε μέσα στο σαλόνι μου και έπεφτε ακριβώς πάνω στα μάτια μου και με γκάβωνε. Μεσημεριάτικα και να πρέπει να κατεβάζω τα παντζούρια γκρρρρ…· 5:29:30. Απόλυτη ησυχία. 5:29:50. Ηρεμία, γαλήνη… 5:29:59. Τελευταίο δευτερόλεπτο της κοινής ησυχίας… 5:30:00! Ααααααααααα ένα τσούρμο παιδιά από μηδέν (ναι από μηδέν) έως 10 ετών ξεχύνεται στο δρόμο αλαλάζοντας. Όλα τους παίζουν, τραγουδούν, φωνάζουν, μαλώνουν, τρέχουν πέρα δώθε σαν αφηνιασμένα…(όχι ότι εμείς δεν κάναμε τα ίδια). Η σωτηρία έρχεται μόνο στις 10:30 το βράδυ, όταν ακούγονται οι τόσο… γκουχ γλυκές φωνές των μαμάδων που τα φωνάζουν στο σπίτι. Επιτέλους, μπορείς και πάλι να δεις τηλεόραση, μπορείς να διαβάσεις, ναι, μπορείς να ξανακούσεις τις σκέψεις στο κεφάλι σου!
Αγαπώ τη γειτονιά μου!
Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010
Ένα από τα βασικά πιστεύω μου είναι ότι ο κινητήριος μοχλός του κόσμου μας είναι η διαρκής αναζήτηση της ευτυχίας. Η αναζήτηση ενός ιδανικού κόσμου, το κυνήγι της απόλυτης ευτυχίας και της αλήθειας είναι αυτά που κινούν τις πράξεις μας και τρέφουν τις ελπίδες μας για μια καλύτερη ζωή και εν τέλει είναι αυτά που μας δίνουν λόγο για να ζούμε. Όλα τα ιδανικά τα οποία αποζητεί ο άνθρωπος θα τα ονομάσουμε με μια λέξη «ουτοπία».
Έστω κι αν οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται σχετικά νωρίς στη ζωή τους ότι τούτο το κυνήγι είναι παντελώς μάταιο και ότι ο σκοπός τους δεν έχει τέλος, συνεχίζουν, γιατί αυτό το κυνήγι είναι η ίδια η ζωή, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, οι άνθρωποι από τη φύση τους αναζητούν, επιδιώκουν, προσπαθούν. Και όλο αυτό το κυνήγι, το οποίο είναι ευλογία και κατάρα συνάμα, οδηγεί σε αυτό που αποκαλούμε «εξέλιξη». Αυτή τη λέξη οι περισσότεροι την αντιλαμβάνονται ως πορεία προς κάτι καλύτερο, προς τα ιδανικά που αναζητούν, ως το δρόμο για την ουτοπία, και ας ξέρουν ότι δρόμος δεν έχει τέλος. Και μόνο το γεγονός ότι ξέρουν πως πλησιάζουν την ουτοπία τους δίνει κουράγιο να συνεχίσουν.
Πριν εμβαθύνουμε όμως περισσότερο στην έννοια της εξέλιξης, ας επιστρέψουμε στην έννοια της ουτοπίας, από την οποία και ξεκινήσαμε. Όπως μου είπε κάποτε ένα φίλος (στον οποίο με τη σειρά του το είχε πει κάποιος άλλος κλπ κλπ):
- Ουτοπία είναι αυτό που όταν κάνεις ένα βήμα μπροστά, αυτό κάνει δύο και όταν κάνεις δύο, αυτό κάνει τέσσερα.
- Και τότε ποιο το νόημα να την κυνηγάς;
- Προχωράς
Λοιπόν ο παραπάνω διάλογος συνοψίζει άριστα τα όποια μηνύματα προσπάθησα να περάσω στις παραπάνω παραγράφους. Ωστόσο μη χαίρεστε ακόμα, δε θα κλείσω με μια τόσο αισιόδοξη νότα. Η λέξη κλειδί, για μένα, στον παραπάνω διάλογο είναι η λέξη «προχωράς». Το «προχωράς» δε συνεπάγεται καθόλου ότι προχωράς προς τη σωστή κατεύθυνση, για την ακρίβεια ο ίδιος ο όρος δεν εγγυάται ότι προχωράμε με φορά προς την ουτοπία.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι παρόλο που η διαρκής ανάγκη αναζήτησης μέσα μας μας αναγκάζει να «προχωράμε», δε μπορούμε να ξέρουμε αν πλησιάζουμε την ουτοπία. Ας πάρουμε για παράδειγμα την εξέλιξη (ναι, μετά από αρκετές περιπλανήσεις επιστρέψαμε σε αυτήν). Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο κόσμος σήμερα είναι πολύ καλύτερος από παλιά: λιγότερη βιαιότητα, περιορισμός δεισιδαιμονιών, κυριαρχία της λογικής, εξάλειψη πολλών ασθενειών, ανθρώπινα δικαιώματα και μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα. Εγώ δε συμμερίζομαι αυτήν την άποψη, παρόλο που έχει γίνει πρόοδος σε πολλούς τομείς, σε άλλους σημειώσαμε οπισθοδρόμηση, χάσαμε ως άνθρωποι πολλά καλά στοιχεία. Έχουμε λιγότερη ανθρωπιά, ευτελέστερη επικοινωνία. Δε μπορώ να πειστώ ότι η εποχή μας είναι καλύτερη από κάποια προηγούμενη. Άρα δε ξέρω αν ως αποτέλεσμα όλου αυτού του κυνηγιού πλησιάσαμε τελικά την ουτοπία, δε ξέρω αν έχουμε σημειώσει «εξέλιξη».
Και επειδή πολύ σας κούρασα, θα κλείσω με μια παρομοίωση. Παλαιότερα ίσως να πίστευα ότι η ζωή είναι μια σκάλα, που στην κορυφή της ξέρουμε ότι υπάρχει η ουτοπία. Και εμείς όλοι με κόπο την ανεβαίνουμε, βήμα-βήμα, και ας έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δε θα φτάσουμε ποτέ στην ουτοπία, φτάνει που ξέρουμε πως υπάρχει (που λέει και το τραγούδι). Τελευταία όμως έχω καταλήξει σε μια πιο απαισιόδοξη άποψη: η ζωή είναι μια ευθεία, ένας δρόμος, και η φύση μας μας υποχρεώνει συνεχώς να προχωράμε σε αυτόν. Στην μια άκρη του δρόμου υπάρχει η πάντα άπιαστη ουτοπία. Δυστυχώς για μας όμως δε ξέρουμε σε ποια άκρη !!! Και έτσι δε μπορούμε να ξέρουμε αν την πλησιάζουμε ή αν απομακρυνόμαστε από αυτήν. Ουσιαστικά δε προχωράμε, περιπλανιόμαστε, και το μόνο που ελπίζουμε … είναι να απολαύσουμε τη βόλτα!
Εσείς ποια από τις δύο εκδοχές θεωρείται πιο πιθανή;
Γράφει ο Sir Dreamer για τους Pens In Disguise
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
Τι άλλαξε αλήθεια απο τον καιρό αυτού του ρομαντικού και αφελούς, θα λέγαμε, μυθιστορήματος μέχρι τη δική μας εποχή; Κάποιοι θα σήκωναν τους ώμους.Δε βαριέσαι, οι εποχές αλλάζουν, κάθε περίοδος από την αρχή του κόσμου, καθώς αυτός εξελίσσεται, είναι διαφορετική. Ποιο το νόημα να ψάχνουμε το πως και το γιατι; Κι όμως. Στη δική μας εποχή φαίνεται πως είναι ανάγκη να αναζητήσουμε αυτό το νόημα. Ανάγκη, γιατί εχει χαθεί.
Η λογική, είναι η αλήθεια, δεν εχει αλλάξει. Υπαρχει μια πορεια, μια σκάλα αν θελετε για τον Άνθρωπο, που πρέπει να τη διαβεί. Κορυφή δεν υπάρχει ή κι αν υπάρχει είναι πολύ μακριά ακόμα για να τη δούμε. Εκείνο που οδηγεί είναι η πεμπτουσία της Αναζήτησης. Αυτή λοιπόν τη σκάλα ανεβαινει με άγνωστο προορισμό σε μια προσπάθεια να φτάσει τους θεούς του, με μόνη γνώση πως κάθε σκαλοπάτι τον φέρνει πιο κοντά στη Γνώση, πιο κοντά στο Ιδανικό. Για να ανέβει όμως πρέπει σε κάθε σκαλοπάτι ν’αφήνει ό,τι τον βάραινε στο προηγούμενο προκειμένου να κάνει χώρο για τα δώρα που θα’παιρνε στο νέο του πια επίπεδο. Κι έτσι, δίνοντας και παίρνοντας, φτιάχνει τη Μορφή. Κάποιες φορες το σκαλοπάτι είναι ψηλά και του παίρνει καιρό να το φτάσει. Άλλες το ανεβαίνει αβίαστα.
Στην πορεία αυτή δεν κερδίζει μόνο ο Άνθρωπος, αλλά και χάνει. Δίνει κάτι που παλιότερα μπορεί να ήταν δώρο με κόπους κατακτημένο, θυσία στο βωμό της εξέλιξης έχοντας στ’αυτιά του την υπόσχεση του καινούριου. Στο σκαλοπάτι που προσπαθεί τώρα ν’ανεβει-που προσπαθούμε τώρα ν’ανεβούμε, παραβλέπουμε στην επιθυμία μας για Δύναμη τον κίνδυνο να χάσουμε ένα από τα πολυτιμότερα δώρα μας, την ευαισθησία.
Η ευαισθησία δεν είναι καθ’αυτή ακριβώς δώρο. Είναι κομμάτι, στοιχείο βασικό και θεμελιώδες της ύπαρξης και της κοινωνιας μας. Γιατί, οπωσδήποτε, δεν ανεβαίνουμε μόνοι τη σκάλα. Και η ευαισθησία είναι που γεννάει την κατανόηση του Άλλου κι εκείνη με τη σειρά της την ενσυναίσθηση, την αγάπη και τη συνεργασία, προυποθέσεις απαραίτητες για την κοινωνία αυτή. Κι απ’αυτό το ζωτικό υγρό φαινόμαστε πρόθυμοι να στραγγίξουμε για να δώσουμε τη θέση του στο γλυκό ελιξήριο της Δύναμης.
Τι δύναμη όμως θα είναι αυτή χωρίς την ευαισθησία να μας προσδιορίζει πλέον-ποια λογική μπορεί να μας σώσει από την αυτοκαταστροφική κατεύθυνση που αναπόφευκτα θα δοθεί από μια άδεια καρδιά-οδηγό. Τυφλή, θα στρέψει εγωιστικά τη δύναμη προς τον Άλλον, ξεχνώντας στη μέθη της ψευδαίσθησης πως Άλλος=Εαυτός…
Ναι, η λογική μας παρέμεινε τετράγωνη, αδιάσειστη, τρομακτική κυρίαρχος στα εκφοβισμένα, εκτοπισμένα συναισθήματα. Παρ’όλ’αυτά ας έχουμε υπόψη μας πως στη διαδρομή, ο Άνθρωπος είναι που πρέπει να κρατήσουμε ανέπαφο. Στη δίψα μας για τεχνολογία, πρόοδο, ¨ποιότητα¨, τρέχοντας πίσω από ένα ρολόι που δεν καθυστερεί ούτε δευτερόλεπτο-αντίθετα τρέχει κι αυτό, αμείλικτο-για να προλάβουμε ποιος ξέρει τι, ας προσέξουμε μην ξεχάσουμε, στη βιασύνη μας, και τ’Όνομά μας.
Γραφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010
Google it: Τρόποι αντιγραφής 781.000 αποτελέσματα, στα αγγλικά δε 35.200.000 αποτελέσματα. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Να μερικοί τύποι αντιγραφέων βγαλμένοι απ’ τη ζωή (και την αντιγραφή):
· Ο Copy-addict: Αν είσαι ένας απ’ αυτούς τότε σίγουρα αντιγράφεις σε κάθε μάθημα. Είτε έχεις διαβάσει είτε όχι, πάντα επιζητάς μια «δεύτερη γνώμη». Έχεις γίνει εξπέρ στα σκονάκια και τη χειλεοανάγνωση του καλού μαθητή απέναντι και έχεις το… ταλέντο να αντιγράφεις ακόμα και κάτω από τη μύτη του επιτηρητή. Έτσι όμως και σας βάλουν να καθίσετε με 2 θέσεις απόσταση ο ένας από τον άλλο, την έκατσες!- Gadgetakias:
 |
| Pen-Phone http://www.info-gadgets.com/2007/11/10/a-new-pen-phone-concept/ |
· Ο χαμαιλέων: Ναι δεν είναι και πολύ πετυχημένο όνομα αλλά δηλώνει την αλλαγή χρωμάτων που υφίστανται οι μαθητές-φοιτητές της κατηγορίας μας. Ίσως είμαστε (ναι είμαι κι εγώ εδώ) απ’ τις χειρότερες κατηγορίες γιατί ούτε να αντιγράψουμε μπορούμε ούτε και τολμάμε να βοηθήσουμε κανέναν άλλο μπας και σωθεί κάποιος εδώ μέσα. Μπορεί να έχουμε κάνει σκονάκι ή να έχουμε επινοήσει το πιο ευφάνταστο σύστημα νοηματικής με τους υπόλοιπους, ωστόσο και μόνο στην ιδέα να τα χρησιμοποιήσουμε όλα αυτά αλλάζουμε 500 χρώματα. Κλασικό σκηνικό: Σε ρωτάει κάποιος για να του πεις μια απάντηση. Αγχώνεσαι. Πανικοβάλλεσαι, ελέγχεις 200 φορές αν βρίσκεσαι στο οπτικό και ακουστικό πεδίο του επιτηρητή, το πρόσωπό σου γίνεται κίτρινο, μετά κόκκινο, μετά πράσινο και μόλις αρχίσει να μετατρέπεται σε μπλε (που σημαίνει ότι μόλις έπαθες 1 εγκεφαλικό) πετάς την απάντηση ταχύτατα και ξεψυχισμένα. Βέβαια, το μαρτύριο δεν τελείωσε εδώ. Φυσικά ο άλλος δεν θα έχει καταλάβει τι του έχεις πει και θα επιμείνει και θα σε ξαναρωτήσει. Μα θες να μας πεθάνεις άνθρωπέ μου;;;· Ο γκαντέμης: Ξέρω ότι σκεφτήκατε το Μητσοτάκη, αλλά εντάξει είπαμε, όχι και τόσο. Αυτή είναι μια προέκταση της προηγούμενης ομάδας. Εδώ ανήκουν όσοι χαμαιλέοντες πήραν το θάρρος να χρησιμοποιήσουν σκονάκια ή να αντιγράψουν. Όμως, ως άμαθοι και «πρωτάρηδες» στο άθλημα, στάνταρ θα τους πιάσουν. Μόνο αυτούς. Πώς τυχαίνει κάθε φορά που πας να αντιγράψεις να σε κοιτάει ο επιτηρητής; !%@$#&
· Η Κότα: Σκέφτηκα αυτόν τίτλο γι’ αυτήν την κατηγορία γιατί εδώ περιλαμβάνονται αυτοί που τα φορτώνουν στον κόκορα, όπως η σύζυγος τα φορτώνει στο σύζυγο, άρα και η κότα τα φορτώνει στον κόκορα χαχαχα-τέλος πάντων, στο κεφάλι μου ακουγόταν πιο αστείο. Για κάθε μάθημα που πρόκειται να δώσουν συμβαίνουν κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια1 εβδομάδα πριν: Πρέπει να διαβάσω για να γράψω καλά.
6 ημέρες πριν: Από αύριο αρχίζω διάβασμα.
5 ημέρες πριν: Αν βγάζω 2 κεφάλαια την ημέρα προλαβαίνω άνετα.
4 ημέρες πριν: Εντάξει, θα πιεστώ και θα τα προλάβω
3 ημέρες πριν: Ορίστε αν είχα αρχίσει λίγο πιο πριν θα ήμουν καλύτερα τώρα
2 ημέρες πριν: Ωχ δεν προλαβαίνω, ωχ δεν προλαβαίνω...
Το προηγούμενο βράδυ: αααααααααααααααααααα
Την ημέρα της εξέτασης: Αν είχα ακόμη μία μέρα θα τα προλάβαινα.
Έτσι λοιπόν, όταν πάνε να γράψουν είναι υποχρεωμένοι να αντιγράψουν αν θέλουν να περάσουν. Με άλλα λόγια είναι υποχρεωτικοί αντιγραφείς.
· Ο Γραπτο-αγκαλίτσας: Σίγουρα έχετε δει ή ήσασταν ένας απ’ αυτούς στο δημοτικό (καλά μπορεί και πιο μετά…). Ο λαιμός του διπλανού σου έχει επιμηκυνθεί μισό μέτρο για να κλέψει καμιά απάντηση, ενώ στον απέναντι στάνταρ έχει αυξηθεί η μυωπία του με τέτοια προσπάθεια που κάνει να ξεχωρίσει έστω μια λέξη σου. Ο δάσκαλος… πέρα βρέχει. Εσύ όμως… ΟΧΙ! «Δεν θα αντιγράψεις, δεν θα αντιγράψεις, δεν θα αντιγράψεις!». Πέφτεις ολόκληρος πάνω στο γραπτό σου και το αγκαλιάζεις σχηματίζοντας τείχος με τα χέρια και το κεφάλι και τη σβύστρα και την ξύστρα και την κασετίνα και με ό,τι άλλο μπορείς ώστε να αποκλείσεις κάθε πιθανότητα διαρροής των απαντήσεών σου. Αν μπορείτε αντιγράψτε τώρα. Υ.Γ.: Δεν υποστηρίζουμε την αντιγραφή γιατί δεν μπορούμε να αντιγράψουμε (aka είμαστε χαμαιλέοντες). Σοβαρά τώρα, μην αντιγράφετε, διαβάστε λίγο επιτέλους! (να αντιγράψουμε κι εμείς τίποτα πια…)
By Nickname
Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010
Στα αλήθεια τι πραγματικά είναι η φιλία; Ποιους ανθρώπους θεωρούμε φίλους και ποιους αξίζει να αποκαλούμε έτσι;
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ ιδιοτελή πλάσματα, ας κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας και ας παραδεχτούμε ότι οι περισσότερες πράξεις μας υπαγορεύονται από εγωισμό, από αγάπη προς τον εαυτό μας. Έτσι λοιπόν, όταν κάνουμε παρέα με κάποιον, όταν μιλάμε μαζί του, συνήθως το κάνουμε επειδή θέλουμε κάποιον να μας ακούσει. Συχνά δεν ακούμε τι πραγματικά λέει ο άλλος, κι αν το ακούμε περιμένουμε με ανυπομονησία να έρθει η δικιά μας η σειρά. Οπότε τι είναι φιλία; Μια άτυπη συμφωνία μεταξύ δύο ατόμων έτσι ώστε να έχει ο καθένας κάποιον να τον ακούει; Αυτή η εξήγηση δε μοιάζει και πολύ ελκυστική, έτσι δεν είναι;
Λοιπόν, πιστεύω πως όταν δυο άνθρωποι ξεκινούν να κάνουν παρέα, λίγο πολύ έτσι έχουν τα πράγματα. Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις, όταν αυτοί οι άνθρωποι ταιριάζουν αρκετά, και κατανοούν ο ένας τον άλλον, αρχίζει κάτι άλλο να γεννιέται. Σε μια τέτοια περίπτωση, η οικειότητα και το επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ δυο ατόμων συνεχώς αυξάνεται και αρχίζουν να "ανοίγονται" ο ένας στον άλλον. Φτάνουν λοιπόν κάποτε σε ένα σημείο όπου λένε τα πάντα μεταξύ τους, ακόμα και τις πιο κρυφές επιθυμίες τους και τους πιο ενδόμυχους φόβους τους. Παράλληλα αποκτούν πολλές κοινές εμπειρίες και μοιράζονται συναισθήματα και καταστάσεις, στιγμές χαράς και λύπης. Εκεί βλέπουν πραγματικά ο ένας τον άλλον, βλέπουν τον αληθινό εαυτό του άλλου σε όλες τις εκδηλώσεις του. Αν η σχέση αυτή διέλθει επιτυχώς και από αυτό το στάδιο, τότε φτάνουμε σε αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν "πραγματική" φιλία.
Για μένα αυτή αντιπροσωπεύει μια κατάσταση στην οποία οι δύο "φίλοι" πλέον, ξέρουν τόσο καλά ο ένας τον άλλον, που σε πολλές στιγμές γνωρίζουν τι σκέφτεται ο φίλος τους μόνο και μόνο ρίχνοντάς του ένα βλέμμα, γνωρίζουν τι θέλει να πει πριν καν ανοίξει το στόμα του, ξέρουν ανά πάσα στιγμή γιατί γελάει και γιατί κατσουφιάζει, ξέρουν τι θα έλεγε "αν ήταν εδώ", σκέφτονται πολλές φορές "μακάρι να ήταν εδώ". Αλλά και ακόμα κι όταν "δεν είναι εδώ", νιώθει ο ένας διαρκώς την παρουσία του άλλου, γιατί σκέφτεται πως θα αντιδρούσε ο φίλος του σε διάφορες περιστάσεις, γιατί ξέρει τι θα τον συμβούλευε αν τον ρωτούσε, γιατί εν τέλει ο φίλος του έχει γίνει κομμάτι του λογισμού του, κομμάτι στης ψυχής του.
Ίσως το πιο τρομακτικό, συνάμα όμως και το πιο συναρπαστικό συναίσθημα όσον αφορά την πραγματική φιλία, είναι η αίσθηση ότι ο φίλος σου σε ξέρει καλύτερα και από τον εαυτό σου. Αυτό εκθέτει σε μεγάλο βαθμό την ψυχή ενός ανθρώπου, είναι όμως ταυτόχρονα και μια μεγάλη ανακούφιση, γιατί όπως λέγεται: "Φίλος είναι αυτός που ξέρει τα πάντα για εσένα και ακόμα σε ανέχεται". Και είναι μεγάλη ανακούφιση να αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιος σε αγαπά για αυτό που είσαι, όχι για αυτό που προσποιείσαι, όχι για αυτό που δείχνεις, όχι για αυτό που φαίνεται. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που μπορεί κανείς να λάβει από μια φιλία.
Και ποτέ μην ξεχνάτε:
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
Όλοι μας έχουμε βάλει μάσκα τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας (είτε στα καρναβάλια, είτε στο χειρουργείο, είτε στην οξυγονοκόλληση :-Ρ) κι αν μη τι άλλο έχουμε δει πολλές εξέχουσες προσωπικότητες να την κατοχυρώνουν σαν σήμα κατατεθέν όπως τους αδερφούς Ντάλτον , τον Βι και τον Ζορό, ενίοτε ακόμη και την ευγενεία του, τον κύριο Τρανσυλβανό κόμη(ξερετε, εκείνον τον τύπο με το σηκωμένο γιακά και τους κοφτερούς κυνόδοντες). Υπάρχουν μάσκες για πολλές χρήσεις και γούστα, θέλω όμως να επικεντρώσετε την προσοχή σας στη μάσκα που φοράτε αυτή ακριβώς τη στιγμή. Το βλέπω στα μάτια σας πως δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ας είναι. Θα εξηγηθώ αναλυτικότερα παρακάτω. Για αρχή αρκεί να σας πω ότι είναι μια μάσκα που δε φαίνεται, κι όμως, λίγο έως πολύ, σίγουρα υφίσταται.
Για να κατανοήσετε καλύτερα την υπόσταση αυτής της μάσκας νομίζω πως πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τους σκοπούς που εξυπηρετεί η χρήση μιας κανονικής, υλικής μάσκας, προκειμένου να γίνουν παρακάτω οι σωστές αντιστοιχίες. Μια μάσκα μπορεί να είναι απλώς διακοσμητική. Η βασική της όμως λειτουργία είναι η κάλυψη, η απόκρυψη. Κι αν προχωρήσουμε λίγο παραπέρα, είναι και η προστασία-όχι μόνο η κυριολεκτική αλλά και αυτή που προσφέρει ακριβώς η απόκρυψη, η οποία μπορεί να είναι καλώς ή κακώς εννοούμενη, ικανή να προστατέψει τον ντετέκτιβ αλλά και τον ληστή.
Ήρθε η ώρα να εξηγηθώ λίγο εκτενέστερα όσον αφορά την πρώτη μάσκα που σας ζήτησα να προσέξετε. Η πρώτη της δουλειά είναι η απόκρυψη στοιχείων. Των δικών σας στοιχείων. Των δικών μου στοιχείων, μιας κι εγώ η ίδια τη χρησιμοποιώ. Και δεν είναι άλλη από το ψευδώνυμο που αμφότεροι χρησιμοποιήσαμε κατά την είσοδό μας σ’αυτόν τον ιστότοπο. Στη δική μου περίπτωση και των συνεργατών/συνιδρυτών του blog, ακόμη και το ίδιο το όνομά μας (pens in disguise) υποδηλώνει την επιθυμία μας να παραμείνουμε κρυφοί.
Αυτή η εξήγηση δε μπορεί βέβαια να σας έχει ικανοποιήσει απόλυτα. Κι έχετε δίκιο, γιατί ακόμα δε σας έχω αποκαλύψει τις κύριες σκέψεις που σκοπεύω να μοιραστώ μαζί σας. Ας προχωρήσουμε λοιπόν λίγο ακόμη. Το ψευδώνυμό σας είναι φαινομενικά η τέλεια μάσκα. Αποκρύπτει φυσικά τα στοιχεία σας. Σας προστατεύει από την πρόσβαση άλλων σ’αυτά. Μπορεί να είναι ακόμη και διακοσμητικό, στα όρια του ασφαλούς, εφ’όσον, εάν το επιθυμείτε, μπορεί να αποκαλύπτει ελάχιστα μόνο πράγματα σχετικά με τις προτιμήσεις σας. Μέχρι τώρα η μάσκα σας αποδεικνύεται αρκετά αποτελεσματική. Επαρκώς προστατευτική. Τόσο, ώστε να σας εμπνέει το αίσθημα της ασφάλειας. Κι ακόμα κάτι παραπάνω, το αίσθημα της ελευθερίας.
Ελευθερία, οπωσδήποτε. Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, να ενεργήσετε κατά τον τρόπο που επιθυμείτε, χωρίς φόβο ότι κάποιος θα σας εμποδίσει. Κι εδώ ακριβώς βρίσκετaι η ουσία του προβλήματος: είστε ανεξέλεγκτοι. Ακόμα και με τους όποιους τυπικούς περιορισμούς που μπορεί να θέτει ο παρών ιστότοπος η και ολόκληρο το δίκτυο, είστε ουσιαστικά ανεξέλεγκτοι. Η ελευθερία αυτή μπορεί να πάρει τρομακτικές διαστάσεις αν λάβουμε υπόψη το χαοτικό χαρακτήρα του διαδικτύου. Σ’αυτό στηρίζεται η βάση του ηλεκτρονικού εγκλήματος του οποίου θύμα μπορεί να καταστεί ο καθένας όπως και μπορεί βέβαια να συλληφθεί ο καθένας στη θέση του δράστη όχι μόνο διότι το δίκτυο ελέγχεται πλέον με σύγχρονα αστυνομευτικά συστήματα αλλά και διότι η μάσκα σας είναι ελλιπής. Και οι αδυναμίες της δεν είναι μόνο οι τεχνικές αλλά κι εκείνες που της προσδίδετε εσείς οι ίδιοι.
Αφού φτάσαμε μέχρις εδώ θα κάνω λίγη ακόμα κατάχρηση της υπομονής και της αντοχής σας για να βουτήξουμε σε πιο βαθιά νερά. Γιατί, όπως είπαμε στην αρχή, υπάρχουν πολλών ειδών μάσκες. Θα ήθελα αυτή τη φορά να σκεφτείτε πόσες φορές είδατε κάποιον να κρύβεται πίσω από μια παρόμοια μάσκα, δικτυακή ή μη. Πόσες φορές μπορεί αλήθεια κι εσείς οι ίδιοι να κρυφτήκατε πίσω από μια τέτοια μάσκα για να πετύχετε ένα σκοπό, να εντυπωσιάσετε, να προσελκύσετε? Οι περισσότεροι επιθυμούμε μια καλή εικόνα για το άτομο μας (συνήθως καλύτερη απ’αυτή που έχουμε), επιζητούμε μια ιδανική μορφή για τον εαυτό μας. Η διαδικασία όμως της επαναμόρφωσης και ολοκλήρωσης είναι συχνά επίπονη και κοπιαστική. Είναι πολλά βλέπετε που χρειάζονται να γίνουν για το χτίσιμο μιας προσωπικότητας. Πολλοί από μας προτιμάμε να προσποιηθούμε, να υποκριθούμε, θεωρώντας πως αυτός είναι ενδεχομένως ένας πιο σύντομος κι εύκολος δρόμος για να γίνουμε αρεστοί, επιδεικνύοντας συνάμα μια εσωτερική ανασφάλεια, ένα είδος περιφρόνησης προς τον εαυτό μας και υποτίμησης των δυνατοτήτων του. Τι γίνεται όμως με την αλήθεια?
Ε, λοιπόν, η αλήθεια είναι πως σύντομος δρόμος δεν υπάρχει. Για να μπορέσουμε να βελτιωθούμε πρέπει να περάσουμε με θάρρος και ταπεινότητα τη δοκιμασία της αυτογνωσίας. Το να αποκρύπτουμε και να καταπιέζουμε τα αληθινά μας στοιχεία και συναισθήματα προκειμένου να εξωτερικεύσουμε άλλα που δεν μας αντιπροσωπεύουν δε μας ωφελεί σε τίποτα-αντίθετα, μόνο να βλάψει μπορεί, καθώς αυτά δε μπορούν να μείνουν κρυφά για πολύ και συχνά μας οδηγούν σε δυσάρεστες αποκαλύψεις.
Είναι καιρός να μάθουμε κι εμείς οι ίδιοι να κοιτάζουμε κάτω από τη μάσκα. Η επιφάνειά της δεν αρκεί για να διατηρηθεί η σχέση μας με τον κόσμο. Μπορούμε να υποστηρίξουμε πειστικά μόνο τα δικά μας χαρακτηριστικά γιατί μόνο αυτά γνωρίζουμε. Ο,τιδήποτε ξένο προς εμάς επικαλούμαστε δε μπορεί παρά να φαίνεται ξένο και στους άλλους. Θα είμαστε έτοιμοι να το υιοθετήσουμε μόνο όταν θα το έχουμε μελετήσει και προσαρμόσει στη δική μας ταυτότητα τη δεδομένη στιγμή. Οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς και αληθινοί για να δώσουμε και στους άλλους την ευκαιρία να μας αγαπήσουν γι’αυτό που είμαστε.
Τα αζαπουλίνια: Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει όλες τις μπουκλίτσες, τις φραουλίτσες καθώς και όλες τις φουσκίτσες. Τι πρέπει να κάνετε για να ενταχθείτε σε αυτή την ομάδα:
-διαγραφεται δια παντός το γράμμα γ από το αλφάβητό σας και το αντικαθιστάτε με το ζ (π.χ Zamatiiii picoula)-Απαραιτήτως χρησιμοποιείται καρδούλες και ό,τι άλλο γλυκανάλατο υπάρχει μετά από ΚΑΘΕ λέξη. Να, έτσι ♥
-Και ξηλώστε από το πληκτρολόγιό σας το S, δε θα σας χρειάζεται πλέον αφού παντού μπαίνει C (azapeC mou). Πώς γράφουν στο Άγιο Όρος; Έτσι. Ο Κατακουζήνας ξύπνησε μέσα μας.
Ο ομαδούλης: Εδώ ανήκουν αυτοί που είναι μέλη σε πολλά... πάρα πολλά... άπειρα γκρουπ (κάποιον μου θυμίζει...) από "κι εγώ έλεγα freestyler maka maka phone" μέχρι "κι εγώ όταν ήμουν μικρός και πήγαινα τουαλέτα φώναζα 'μαμά έλα να με σκουπίσεις' ". Όπως έλεγε κι εκείνο το γκρουπ στο facebook "I have joined so many groups they start to tell my life story". Μπορεί εύκολα κανείς να αναγνωρίσει τέτοιους τύπους αφού αρχίζουν την κάθε πρότασή τους με τη φράση "όπως έλεγε κι εκείνο το γκρουπ στο facebook" (γκουχ γκουχ). Α! Αν είστε μαζί με έναν τέτοιο τύπο στο facebook και ξαφνικά του πεταχτεί το γνωστό παραθυράκι "είστε μέλος σε πάρα πολλές ομάδες. Πρέπει να φύγετε από κάποιο για να γίνετε μέλος σε αυτό", σηκωθείτε ήρεμα αλλά γοργά, απομακρύνετε αιχμηρά αντικείμενα και αρχίστε να τρέχετε. ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΑΣ! Είναι για το καλό σας...
Οι κούνελοι: Στο προφίλ τους έχουν 20 αδέρφια (μίνιμουμ), 12 παιδιά και 7 γονείς. Οι οικογένειες στο facebook μπορούν πλέον να ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις τις αντίστοιχες των κουνελιών.
Ο αγρότης: Εδώ ανήκουν κυρίως αυτοί που παίζουν farmville (ναι, και η Έλενα Παπαρίζου παίζει) και στέλνουν ΣΥΝΕΧΕΙΑ προσκλήσεις. Όπως λέει κι εκείνο το γκρουπ στο facebook "στείλε μου ξανά πρόσκληση για το farmville και σου ανατίναξα τη φάρμα". Επίσης σ' αυτούς ας βάλουμε και τους facebookers που έχουν ανακαλύψει με ποιό γράμμα θα τα φτιάξουν ή πώς γράφεται το όνομά τους στα σουαχίλι. Να μην ξεχάσουμε ακόμα:
- τα χαρτόμουτρα του Zynga Poker
- τους νονούς των Mafia Wars
- και αυτούς που έχουν ξετινάξει τα mindjolt και δεν μπορώ να τους φτάσω!!!!!!
Ο "Χύμα στο κύμα": Στάνταρ νομίζετε ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν "τα εν οίκω μη εν δήμω". ΛΑ-ΘΟΣ! Το σωστό είναι "τα εν οίκω βουρ τω δήμω". Αυτό είναι το δόγμα των facebooker που ανεβάζουν ΟΛΕΣ τις φωτογραφίες, κατάλληλες και μη (μα κυρίως αυτές). Όπως έλεγε κι εκείνο το γκρουπ στο facebook "ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι- αφού τα έχεις βγάλει όλα στο facebook!". Καλάααα σταματάω με τα γκρουπ. Μην ξεχνάμε και τα status "μόλις πήγα τουαλέτα", "σήμερα θα κοιμηθώ με τη Μαρία" (ύπνο το λέμε τώρα) καθώς και άλλες τέτοιες χρήσιμες πληροφορίες.
Αλήθεια, είμαστε ελεύθεροι; Ζούμε σε μια κοινωνία δημοκρατική, που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Ωστόσο πιστεύω πως όλα αυτά μόνο επιφανειακή ελευθερία προσφέρουν και όχι εσωτερική. Είμαστε δέσμιοι των ανθρώπων γύρω μας, των καταστάσεων και των υποχρεώσεων μας απέναντι στο συνάνθρωπο και στη κοινωνία. Απόλυτα λογικό, αν δε δίνεις, δεν παίρνεις. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό από αυτή την λογική και αναγκαία «υποδούλωση».Κατά πόσο οι πράξεις μας υπαγορεύονται από τη συνείδησή μας; Μήπως απλά εξυπηρετούν την ανάγκη αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο; Και ακόμα χειρότερα, κατά πόσο η συνείδηση είναι δική μας; Αναρωτιέμαι αν οι αντιλήψεις που έχουμε για το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο, το ηθικό και το ανήθικο, είναι δικές μας ή προέρχονται από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Αν όλη η «προσωπικότητά» μας είναι αποτέλεσμα της επίδρασης είτε των γονιδίων μας, είτε του περιβάλλοντός μας, τι είναι πραγματικά δικό μας; Έχουμε πράγματι επιλογές ή μήπως η κάθε απόφασή μας έχει προκαθοριστεί από ένα γονίδιο, ένα γονιό, ένα δάσκαλο ή ένα φίλο;
Αν είναι πράγματι έτσι, τι ευθύνη μπορούμε να φέρουμε για τις πράξεις μας; Τι ευθύνη μπορεί να έχει ένας δολοφόνος όταν έχει μεγαλώσει σε μια προβληματική οικογένεια και ανάμεσα σε κακές παρέες, ενώ παράλληλα είναι από τη φύση του πιο επιθετικός και οξύθυμος από το μέσο όρο των ανθρώπων; Μήπως θα έπρεπε να τιμωρήσουμε τους γονείς και τους φίλους του; Μα και αυτοί με τη σειρά τους δρούσαν «προγραμματισμένοι» από το δικό τους περιβάλλον. Πόσο υποκριτές είμαστε όλοι εμείς που καταδικάζουμε έναν δολοφόνο τη στιγμή που δεν ξέρουμε τι θα γινόταν αν και εμείς είχαμε γεννηθεί και μεγαλώσει στις ίδιες συνθήκες με αυτόν. Πως μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι πως εμείς στη θέση του δε θα είχαμε πράξει τα ίδια ή ακόμη χειρότερα; Αυτή η λογική είναι τελείως ισοπεδωτική και σύμφωνα με αυτή κανείς δε φέρει ευθύνη για τίποτα. Αν όμως αυτή η λογική είναι λάθος θα ήθελα κάποιος να μου πει που ακριβώς αρχίζει η ελευθερία μας. Έχουμε τελικά δυνατότητα επιλογής;
Θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα ακόμη πιο συνταρακτικό. Πέρα από τις αντιλήψεις κάθε κοινωνίας για το καλό και το κακό, πέρα από όσα μάθαμε στο σχολείο και στην οικογένεια, πέρα από όσα μας λένε οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ιερείς, υπάρχει μέσα μας χαραγμένη μια ανώτερη αίσθηση ηθικής, μια ανώτερη συνείδηση; Μια συνείδηση που να υπαγορεύει στον καθένα τι είναι σωστό και τι όχι; Μήπως βαθιά μέσα μας, ανεξαρτήτως κοινωνικού περιβάλλοντος, όλοι ξέρουμε πότε πράττουμε το σωστό και πότε σφάλουμε; Θα ήθελα με όλη μου τη ψυχή να είναι έτσι. Αυτό θα έδινε νόημα στη ζωή μας και στις πράξεις μας. Αλλά και πάλι θα ήμασταν ελεύθεροι; Τι διαφορά θα είχε αν οι αξίες μας υπαγορεύονταν από την κοινωνία ή από μια ανώτερη ηθική; Και πάλι δε θα ήταν δικές μας.
Το πιο πιθανό τελικά είναι η ηθική να είναι ανθρώπινο δημιούργημα και να ανταποκρίνεται στην ανάγκη του ανθρώπου να τα κατηγοριοποιεί όλα και να τους βάζει ετικέτες. Αν όμως είναι έτσι, γιατί αισθάνομαι μέσα μου την απόλυτη ανάγκη να πράττω το «καλό»; Γιατί προσπαθώ πάντα να είμαι ειλικρινής και δίκαιος; Φοβάμαι τη κατακραυγή των συνανθρώπων μου ή την τιμωρία; Δε νομίζω. Πιστεύω ότι ακολουθώ φανατικά τις αξίες που θεωρώ «καλές» επειδή έχω ανάγκη να πιαστώ από κάπου μέσα σε αυτό το χαοτικό κόσμο και να μην τρελαθώ από τον ίδιο μου το σκεπτικισμό.
Γράφει ο Sir Dreamer για τους Pens In Disguise
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)