Συνεργάτες
Visitors
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010
7:00 μ.μ. | Αναρτήθηκε από
ΑνώνυμοςΕμείς οι άνθρωποι, ως γνωστόν, είμαστε ζώα άκρως κοινωνικά, και έχουμε εφεύρει ένα σωρό αποτελεσματικούς τρόπους για να κρατάμε τις κοινωνίες μας σε συνοχή. Για την ύπαρξη και την επιβίωση μιας κοινωνίας πρωταρχικό ρόλο παίζει η διαδικασία της κοινωνικοποίησης, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία μεταβιβάζει τις αξίες της και τις εμπειρίες της από γενιά σε γενιά ώστε τα εκάστοτε νέα μέλη της να εντάσσονται ομαλά σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Ωραία όλα αυτά και πολύ ενδιαφέροντα, αλλά εγώ σήμερα δε θα ασχοληθώ με το θέμα της κοινωνικοποίησης, ούτε και με τις αξίες που περνά η κοινωνία στα μέλη της (αυτή είναι μια τεράστια συζήτηση την οποία δεν έχω το κουράγιο ακόμα να ανοίξω). Θα μιλήσω για μία από τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η κοινωνία για να διδάσκει ηθικές αρχές και αξίες.
Λοιπόν μια από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους που μεταχειρίζεται η κοινωνικοποίηση είναι τα παραμύθια. Ναι, αυτές οι πανέμορφες ιστοριούλες που ομορφαίνουν τη παιδική μας ηλικία και όχι μόνο. Και δεν εννοώ μόνο τα παραμύθια αυτά καθαυτά αλλά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να έχει παραμυθένια στοιχεία μέσα. Για μένα το βασικό χαρακτηριστικό των παραμυθιών είναι ότι δημιουργούν μια πλαστή, ιδεατή εικόνα για τον κόσμο. Δε μιλώ για όλα τα «ψεύτικα» στοιχεία μυθοπλασίας, όπως μάγισσες που πετάνε, δράκοι, γίγαντες κλπ, αυτά δεν αποτελούν πρόβλημα και ούτε μπορούμε να πούμε ότι «εξαπατούν» τους ανθρώπους, αφού οποιοσδήποτε ξεπερνάει τα 5, άντε τα 8 έτη, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι όλα αυτά δεν υπάρχουν. Η εξαπάτηση αλλού βρίσκεται: τα παραμύθια μας παρουσιάζουν έναν κόσμο στον οποίο το καλό πάντα νικάει, ο κακός τιμωρείται, ο μόχθος και η υπομονή ανταμείβονται, η δικαιοσύνη πάντα απονέμεται. Μας παρουσιάζουν τον κόσμο των happy ends.
Θα μου πείτε βέβαια ότι ακόμα και αυτά μετά από κάποια ηλικία παύουμε να τα πιστεύουμε. Θα πείτε ότι αφού η ζωή μας δώσει τα πρώτα δείγματα της σκληρότητας και της ειρωνείας που την διακατέχει, απογοητευόμαστε και χάνουμε την πίστη στο καλό και στα happy end. Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα. Φαινομενικά, ναι, χάνουμε την πίστη μας, αφού αυτό μας λέει η λογική μας. Αλλά τα διδάγματα των παραμυθιών μένουν βαθιά αγκιστρωμένα μέσα μας ακόμα κι αν εμείς δεν το καταλαβαίνουμε. Μπορεί να λέμε πως δε πιστεύουμε πια σε παραμύθια αλλά ο τρόπος που δρούμε συχνά μας διαψεύδει. Ο κύριος λόγος που δεν καταφεύγουμε στο «κακό» είναι αυτή η παράλογη πίστη μας στο «καλό», όπως αυτό παρουσιάζεται στα παραμύθια. Οι περισσότεροι μέσα μας πιστεύουμε ότι η ζωή είναι δίκαιη, παρά τον άδικο τρόπο που μας φέρεται ορισμένες φορές. Μπορεί τα λεγόμενά μου να μη σας πείθουν αλλά αυτό το ήξερα εξαρχής. Αυτή ακριβώς είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία των παραμυθιών, μας περνάνε αξίες οι οποίες μένουν ακόμα και μετά την λογική απόρριψή τους από το μυαλό μας. Και αυτό γιατί μας τις περνούν υποσυνείδητα, καμουφλαρισμένες ανάμεσα σε κάστρα και ιππότες, πριγκίπισσες και μαγικά χαλιά.
Η αλήθεια είναι ότι εκεί που το πήγα το θέμα τρόμαξα λίγο. Παρουσίασα τα παραμύθια σαν ένα πανίσχυρο όπλο προπαγάνδας, σαν ένα παράσιτο που μπαίνει μέσα μας όταν είμαστε μικροί και παραμένει εκεί παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της λογικής μας. Κάποιοι θα πουν ότι είναι επικίνδυνο να πιστεύουμε σε έναν παραμυθένιο κόσμο Κινδυνεύουμε να καταστούμε θύματα αυτών που θα χρησιμοποιήσουν αθέμιτα μέσα και θα μας τσαλαπατήσουν, ενώ εμείς θα προχωράμε με το σταυρό στο χέρι και θα βασιζόμαστε στην πεποίθηση ότι οι μόχθοι μας θα ανταμειφθούν και ότι οι αδίστακτοι που μας «ποδοπάτησαν» θα τιμωρηθούν αργότερα στη ζωή. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι οι ήρωες των παραμυθιών δε περιμένουν τη ζωή να τους δικαιώσει, παίρνουν οι ίδιοι την κατάσταση στα χέρια τους, αγωνίζονται και δεν τα παρατάνε παρά τις δυσκολίες. Στο τέλος βέβαια πάντα νικάνε. Στη ζωή δεν είναι πάντα έτσι, ωστόσο ωφελεί να πιστεύουμε στα παραμύθια, γιατί η πίστη μας στο «καλό» θα μας αναγκάσει να αγωνιστούμε για τη νίκη του, γιατί θα προσπαθούμε υποσυνείδητα να επιβεβαιώσουμε αυτά που πιστεύουμε.
Τελικά, οι διδαχές των παραμυθιών μας βοηθούν να ξεπερνούμε τις δυσκολίες, να αγωνιζόμαστε και να μην χάνουμε την πίστη μας ακόμα κι όταν η ζωή μας δίνει τα δυνατότερα χαστούκια της. Οι πιο ορθολογιστές και σκεπτικιστές (ανάμεσά τους κι εγώ) θα αναρωτηθούν βέβαια: Ακόμηκι αν δεχτούμε πως η πίστη στα παραμύθια μας κάνει τόσο καλό, αξίζει να παραγκωνίζουμε την αλήθεια; Αξίζει να παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας και να πιστεύουμε σε έναν πλαστό κόσμο; Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια, ούτε ένας σωστός τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Ο καθένας μας έχει πάντα μια ιδεατή εικόνα της πραγματικότητας, στην οποία αποδέχεται εκείνα τα «παραμυθένια στοιχεία» που του ταιριάζουν ή τον εξυπηρετούν καλύτερα. Όλοι ζούμε σε παραμύθι, αλλά ο καθένας στο δικό του.Γράφει ο Sir Dreamer για τους Pens In Disguise
Ετικέτες
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
Ψέμα, το μη αληθινό. Μας ακολουθεί από την αρχή ακόμα της Πτώσης. Δεν είναι τυχαίο που λένε ότι "το ψέμα βγήκε απ' τον Παράδεισο". Βγήκε στην κυριολεξία, έφυγε (παίρνοντας κι εμάς μαζί). Κατέχει υψηλή θέση στον κόσμο μας, καθώς σημαντικό μέρος του είναι διαποτισμένο μ΄αυτό. Με το φιλοσοφικό πνεύμα που μας διακρίνει και την άπλετη επινοητικότητά που μας χαρακτηρίζει ανακαλύψαμε πολλές χρήσεις του ψέματος, καταλήγοντας ακόμα στο συμπέρασμα ότι μπορούμε να το διαχωρίσουμε σε κακό και καλό ψέμα ανάλογα με το σκοπό και τη μορφή που του προσδίδουμε.
Κάποιοι μπορεί να αντιτάξουν πως δεν υπάρχει τίποτα καλό σ'ένα ψέμα, όπως κι αν παρουσιάζεται αυτό. Ίσως να έχουν και δίκιο, ίσως και όχι, αυτό μένει σε σας να το αποφασίσετε. Για την ώρα θα ήθελα να προσπαθήσετε να σκεφτείτε το ψέμα σαν μια απλή έννοια και να αναζητήσετε τη θετική πλευρά αυτής, ακόμα κι αν υποστηρίζετε το ακριβώς αντίθετο. Ας το δούμε λοιπόν. Αν το ψέμα θεωρείται υποκατηγορία του Κακού, τότε ας εξετάσουμε τη θετική πλευρά του Κακού. Το Κακό είναι θεμελιώδες στοιχείο για να κατακτήσουμε την Αίσθηση περι Ηθικής, καθώς μας βοηθά να κατανοήσουμε, να εκτιμήσουμε το Καλό, μας αναγκάζει να τα διαχωρίζουμε, να τα κρίνουμε. Έτσι και το ψέμα, με τον τρόπο που ξεχωρίζει από την αλήθεια μσε δίνει τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε την αξία της, να την εκτιμήσουμε.
Καλά μπορούμε να θεωρήσουμε και τα ψέματα τα οποία χρησιμοποιούμε σε πολύ ειδικές περιπτώσεις (τα κίνητρα και τα κριτήρια ποικίλλουν), ενδεικτικά όταν θέλουμε να αποφύγουμε ΄να προκαλέσουμε σύγχυση σε ένα άτομο με πρόβλημα υγείας ή αναστάτωση σε καταστάσεις που απαιτούν λεπτούς και δύσκολους χειρισμούς. Βέβαια ακόμα και τότε συνήθως τα ψέματα απλώς εξυπηρετούν το χρήστη για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα-η αλήθεια βγαίνει τελικά στην επιφάνεια.
Αν αναρωτιέστε τι θα ακολουθήσει στην εξέταση της έννοιάς μας, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στον τίτλο. σειρά έχουν τα όμορφα ψέματα. Σας αρέσουν τα παραμύθια, έτσι δεν είναι; Η τουλάχιστον σας άρεσαν κάποτε. Όπως και οι ταινίες. Και τα παιχνίδια. Και τόσα άλλα πράγματα που αποτελούν απόρροια της ανθρώπινης φαντασίας και διηγούνται μια ιστορία, σας μεταφέρουν σε άλλο τόπο και χρόνο. Η ίδια η Τέχνη. Είναι ίσως ενοχλητική η αίσθηση αν το συνειδητοποιείτε, μπορεί και τρομακτική, αλλά, δεν έιναι όλα αυτά, ψέματα; Όμορφα ψέματα που στόχο έχουν την τέρψη του νου και (καποιες φορες) της ψυχής. Σίγουρα το έχετε νιώσει κι εσείς κάποια στιγμή αυτό το ενοχλητικό συναίσθημα, την ώρα που τελειώνει ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι ή μετά το τέλος μια ταινίας περιπέτειας, ουσιαστικά όταν φτάνει η στιγμή για την επιστροφή στην πραγματικότητα.
Στα όμορφα ψέματα συμπεριλαμβάνονται και αυτά τα οποία δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι σε περιπτώσεις όπου ηθελημένα αποφεύγουμε να παραδεχτούμε την πραγματικότητα. Πολλοί προτιμούν να ζουν μέσα σ' αυτά νιώθοντας καλύτερα με το να παραδίνονται στην ψευδαίσθηση αν και εκείνο το ενοχλητικό συναίσθημα που περιγράψαμε παραπάνω λειτουργεί σαν υποσυνείδητος επαναστατικός αντανακλαστικός μηχανισμός, υπενθυμίζοντας μας πότε πότε το τι πραγματικά συμβαίνει.
Στα όμορφα ψέματα συμπεριλαμβάνονται και αυτά τα οποία δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι σε περιπτώσεις όπου ηθελημένα αποφεύγουμε να παραδεχτούμε την πραγματικότητα. Πολλοί προτιμούν να ζουν μέσα σ' αυτά νιώθοντας καλύτερα με το να παραδίνονται στην ψευδαίσθηση αν και εκείνο το ενοχλητικό συναίσθημα που περιγράψαμε παραπάνω λειτουργεί σαν υποσυνείδητος επαναστατικός αντανακλαστικός μηχανισμός, υπενθυμίζοντας μας πότε πότε το τι πραγματικά συμβαίνει.
Το σίγουρο είναι πως, όμορφο ή όχι, περίτεχνο ή κακότεχνο, φανερό ή ύπουλο, το ψέμα υπάρχει παντού γύρω μας. Θα έλεγε κανείς πως ό,τι ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια καλοστημένη απάτη, για την οποία δουλεύουν όλοι, από τους πολιτικούς μέχρι τους μικροπωλητές, μια παράσταση που μπορεί να έχει ψεγάδια, όμως γίνεται τέλεια γιατί εμείς της επιτρέπουμε να εισχωρήσει στο μυαλό αφήνοντας στην άκρη την κρίση μας, χαμηλώνοντας μια ιδέα τα προστατευτικά τείχη της λογικής. Ίσως επειδή η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για να τη ζούμε 24 ώρες το 24ωρο. Ίσως ακόμα επειδή το ψέμα είναι ο απόηχος του επιθυμητού και η φαντασία το τελευταίο καταφύγιο όπου ξαναβρίσκουμε την απαραίτητη δύναμη να προχωρήσουμε. Και δεν πειράζει, διότι ούτως ή άλλως η πραγματικότητα του καθενός φτιάχνεται αποκλειστικά με τα υλικά της δικής του αντίληψης περί χώρου και χρόνου. Αρκεί να μην ξεχνάμε να ζούμε αληθινά μέσα σ'αυτή.
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
Δε χωνεύω
- τους κομματικούς που σε πρήζουν πριν τις εκλογές και μετά τις εκλογές ούτε να σε φτύσουν
- τα πάρτυ των κομμάτων επειδή είναι πάρα πολλά και δεν προλαβαίνω να πηγαίνω σε όλα
- όταν τα λεφτά στο πορτοφόλι μου είναι λιγότερα από τις μέρες που απομένουν μέχρι το τέλος του μήνα
- όταν ο γείτονας κλείνει το wireless του. Τι εγωιστής!
- την εξεταστική, τις προόδους και, ακόμα χειρότερα, τις προφορικές εξετάσεις! Ααααααααα!!!
- Όταν για να βγει η βαθμολογία σου για ένα μάθημα πρέπει να περιμένεις 1,5 μήνα.
- που με βάζουν εργαστήριο στις 8 η ώρα το πρωί!
- τους πρωτοετείς που το παίζουν αυθεντίες στο αντικείμενό τους. Σιγά ρε φίλε, μόλις μπήκες…
- που ανοίγω το ψυγείο και το μόνο που βλέπω είναι άδεια ταπεράκια.
- κι επομένως πρέπει να παω μέχρι το σουπερμάρκετ γιατί κοντεύω να λιποθυμήσω απ’ την πείνα
- όταν δεν έχουν φοιτητικές εκπτώσεις στα μαγαζιά
- που στη λέσχη όταν λένε “σπαγγέτι με σάλτσα ντομάτας” εννοούν “σπαγγέτι, και αν ψάξεις καλά ίσως βρεις καμιά ντοματούλα”
- που για κάθε μάθημα πρέπει να βγάλεις έναν τόμο τόσο μεγάλο όσο όλα τα βιβλία του γυμνασίου και του λυκείου μαζί!
- που το τέλος του κόσμου θα έρθει το 2012. Πότε να προλάβω να πάρω πτυχίο ο άνθρωπος!
- το What’s up. Σας έχει έρθει ποτέ δώρο καμια web cam ή κανένα εισιτήριο για τα Village? Μόνο 100 SMS προς What’s up μου ‘ρχονται. Τι να τα κάνω;!
- που ένας που δεν έχει what’s up μου στέλνει μήνυμα. Και περιμένεις να απαντήσω;
- όταν πρέπει να σκουπίσεις. Ηλίθια σκόνη, ΣΕ ΜΙΣΩ!
- που για να διαβάσω ένα μάθημα πρέπει να πάρω άλλες 5 επιτομές ή σημειώσεις.
- που μερικοί φέρνουν έτοιμες τις εργασίες τους. Γκρρρρ τεμπέληδες!!!
- που στις Γενικές συνελεύσεις τα αμφιθέατρα γίνονται τεκές. Οκ, δε λέω, έχει πλάκα να βλέπεις τους κομματικούς να τσακώνονται αλλά εκείνο το πάφα πούφα δεν το μπορώ!
- που τα κυλικεία μερικών σχολών είναι στο υπόγειο (!)
- όταν έχω μάθημα στο Μαθηματικό, στο Χημικό, στο Παιδαγωγικό, ακόμα και στη Φιλοσοφική.
- που στη βιβλιοθήκη πριν την εξεταστική γίνεται πανικός!
- που για να περάσεις σε κάποια μαθήματα πρέπει να κάνεις κωλοτούμπες.
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τους ανθρώπους γύρω μας να λένε: «αν είχα κάνει αυτό», «αν είχα πάει εκεί», «αν δεν είχα πάρει αυτήν την απόφαση» κτλ κτλ; Αν, αν, αν, αν, αμέτρητα «αν» γύρω μας. Πόσες φορές έχουμε ξεστομίσει και εμείς παρόμοιες κουβέντες; Πόσες φορές δεν έχουμε ευχηθεί να μπορούσαμε να γυρίζαμε το χρόνο πίσω για να αλλάξουμε μια επιλογή που έχουμε κάνει; Πόσες φορές έχουμε μετανιώσει για πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε;Η αλήθεια είναι πως ακόμα και οι πιο ασήμαντες (φαινομενικά) επιλογές στη ζωή μας μπορούν να έχουν τεράστιες επιπτώσεις σε αυτή. Η αλλαγή μιας στιγμής από το παρελθόν μας μπορεί να αλλάξει τελείως το παρόν και το μέλλον μας. Όσοι έχετε δει την ταινία “The Butterfly Effect” θα καταλαβαίνετε καλύτερα τι εννοώ. Γνωρίζοντας όμως μια τέτοια πραγματικότητα πόσο εύκολο είναι να κάνει κανείς μια επιλογή; Η επίγνωση των τεράστιων συνεπειών που μπορεί να έχει η κάθε μας απόφαση μπορεί να μας εμπνέει φόβο και πολλές φορές μας καθιστά αναποφάσιστους και άβουλους.
Προσωπικά όταν ακούω κάποιον να ξεκινά μια πρόταση του τύπου «αν είχα…..», αμέσως απαντώ με τη πλέον κοινότυπη αλλά εύστοχη φράση: «Κι αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ήταν πατίνι». Μπορεί η απάντηση αυτή να φαντάζει γελοία αλλά για μένα δεν είναι περισσότερο γελοία από την αρχική πρόταση «αν…». Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως γιατί αυτές οι ευχές «αν» με κάνουν να αγανακτώ και θα εκθέσω τους λόγους για τους οποίους τις θεωρώ γελοίες και ανώφελες (πέρα βέβαια από το προφανές, που είναι ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω).
Πρώτον, οι υποθέσεις του είδους «αν είχα κάνει αυτό ……… τότε θα….» αποτελούν καθαρά δικές μας εκτιμήσεις. Ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε τι επίπτωση έχει μια απόφαση αν δεν την έχουμε πάρει. Μπορούμε να προβλέψουμε κάποιες από τις συνέπειές της αλλά όχι όλες. Οι εκάστοτε επιλογές επηρεάζουν τη ζωή μας με πολλούς τρόπους που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Έτσι ενώ νομίζουμε ότι μια διαφορετική επιλογή στο παρελθόν θα μας είχε οδηγήσει σε μια καλύτερη ζωή, δε μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα, καθώς υπάρχει και η πιθανότητα να μας είχε οδηγήσει σε πολύ χειρότερες καταστάσεις. Εξάλλου είναι σύνηθες οι άνθρωποι να θεωρούν ότι αυτά που δεν έχουν (και κατ’ επέκταση αυτά που δεν έχουν ζήσει, οι αποφάσεις που δεν έχουν πάρει κλπ) είναι καλύτερα από αυτά που ήδη έχουν. Αυτό ακριβώς τους οδηγεί σε λάθος εκτιμήσεις και προβλέψεις.
Δεύτερον, εκτός του ότι μια επιστροφή στο παρελθόν είναι αδύνατη, είναι και άδικη. Το γεγονός ότι συνειδητοποιήσαμε πως έπρεπε να είχαμε κάνει μια διαφορετική επιλογή, οφείλεται ακριβώς στη λήψη της λάθος απόφασης. Χωρίς το λάθος δε θα είχαμε την απαραίτητη πείρα και γνώση. Οπότε είναι κατά κάποιο τρόπο ύβρις να θέλουμε και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο, δηλαδή και τη λήψη της σωστής απόφασης και την εμπειρία που προέρχεται από τη λάθος απόφαση.
Τρίτον, τέτοιου είδους υποθέσεις και σκέψεις μόνο κακό μπορούν να μας κάνουν καθώς δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την δυσάρεστη κατάσταση που προκάλεσε τη γένεση τους . Εδώ μάλλον σας μπέρδεψα λίγο. Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός νέου ο οποίος επιλέγει να ακολουθήσει το επάγγελμα που ήθελαν οι γονείς του και όχι αυτό που ο ίδιος επιθυμούσε. Ας υποθέσουμε ότι μετά από καιρό ο νέος αποτυγχάνει στο επάγγελμα αυτό στο οποίο δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά. Τότε φυσικά θα εύχεται να είχε πράξει διαφορετικά και θα σκέφτεται «τι θα είχε γίνει αν». Αυτή όμως η στάση του θα επιδεινώσει περαιτέρω την κατάστασή του καθώς θα πάρει ως δεδομένη την αποτυχία του και δε θα προσπαθήσει να αλλάξει την κατάσταση. Κατά κάποιο τρόπο, υποσυνείδητα, θα θέλει να επαληθευτεί η υπόθεσή του ότι η επιλογή αυτού του επαγγέλματος του κατέστρεψε τη ζωή. Αντί να κάθεται και να κλαίει τη μοίρα του, θα έπρεπε να προσπαθήσει να αλλάξει τα πράγματα και να δει πως θα εκμεταλλευτεί στο μέγιστο την επιλογή που έχει κάνει.
Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα όλων των παραπάνω; Πολλές φορές στη ζωή δεν υπάρχουν σωστές και λάθος αποφάσεις. Δεν έχει τόση σημασία ποια απόφαση θα πάρουμε, αλλά πώς θα την υποστηρίξουμε. Ότι και να διαλέξουμε, πρέπει να το κυνηγήσουμε ως το τέλος και δεν πρέπει να αναλωνόμαστε σε ανώφελες και βλαβερές αναπολήσεις κα υποθέσεις. Μη μετανιώνετε για τις επιλογές σας και μη φοβάστε να παίρνετε αποφάσεις. Μη ξεχνάτε, οποιαδήποτε απόφαση είναι καλύτερη από καμία απόφαση.
Γράφει ο Sir Dreamer για τους Pens In Disguise
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Γενιά Χ. Αυτό το όνομα μας έδωσαν. Μη ρωτήσετε ποιοί. Αυτοί που κρύβονται πίσω από κάθε λαική ρήση, κάθε προκατάληψη, κάθε φήμη. Οι ίδιοι που ονομάτισαν και τις προηγούμενες γενιές (βλέπε "παιδιά των λουλουδιών"). Οι "αυτοί" είναι κύριοι (και κυρίες) πολυάσχολοι και πολυπράγμονες, έχουν πάντα μία άποψη (η και περισσότερες) για όλα και θα τους βρείτε κάτω από κάθε "πέτρα" που θα σηκώσετε. Φαίνεται όμως ότι οι τόσο ετοιμόλογοι ετούτοι κύριοι βρέθηκαν σε αδιέξοδο όταν έφτασαν στη δική μας γενιά. Το Χ δηλώνει ξεκάθαρα τον προβληματισμό τους.
Ας εξετάσουμε λοιπόν το ταμπελάκι μας. Τι ήθελαν να δηλώσουν (οι "αυτοί" φυσικά, ποιοι άλλοι;) κρεμώντας μας ένα Χ; Για σκεφτείτε το λίγο. Σίγουρα όχι ότι είμαστε αγνώστου πατρός (το ποια εποχή μας γέννησε το γνωρίζει η Ιστορία πολύ καλα). Ούτε έχει καμιά σχέση με το Χ των Χ-men (όχι ότι θα μας πείραζε και μια υπερδύναμη). Όχι, το Χ εδώ δηλώνει απλά το "Χωρίς όνομα".
Κάποιοι μπορεί να θιχτούν, σκεπτόμενοι ότι στο κάτω κάτω μας προσδιορίζουν πολλά, θα μπορούσαν ("αυτοι", πάλι) να διαλέξουν κάποιο από αυτά για να μας ονομάσουν, από τις μουσικές μας επιλογές, μέχρι το γεγονός ότι βιώσαμε την τεχνολογική έκρηξη. Ναι, αυτό θα ήταν εύκολο, ίσως το πιο απλό που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν όμως αρκετό;
Το Χ καλύπτει τα όποια κενά. Ή μάλλον καλύπτει τόσα, όσα αφήνει ανοιχτά. Ώρα λοιπόν να ερμηνεύσουμε το τόσο παρεξηγημένο Χ μας. Στην περίπτωσή μας το Χ αντιπροσωπεύει κατά βάση τρία πράγματα: την αμφισβήτηση, την αναζήτηση και το μυστήριο.
Το που θα καταλήξει ο δρόμος μας είναι πραγματικά μυστήριο καθώς ζούμε μέσα στην πιο τέλεια αντίφαση: την ίδια στιγμή που όσα σε βάθος χρόνου έχουν χτιστεί μοιάζουν να καταρρέουν, από το περιβαλλοντικό σύστημα, τη Γη μας, μέχρι το σύστημα αξιών που διαρθρώνει την κοινωνία μας, δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε το δέος που προκαλεί το θαύμα της τεχνολογίας, η άνοδος του ανθρώπινου πνεύματος, να μην ακολουθούμε το όνειρο της απόλυτης Γνώσης.
Ίσως να μην ήταν και τόσο άστοχο το Χ τελικά, τι λέτε κι εσεις. Προχωράμε, και κανείς δεν ξέρει τι θα βρούμε στο τέρμα και ακόμα πόσο μακριά η πόσο κοντά είναι αυτό. Ότι και να υπάρχει εμπρός μας, ας προσέξουμε, στην πορεία της αναζήτησης του τι, τελικά, είμαστε, να μην απωλέσουμε ότι μας καθιστά πάνω απ' όλα ανθρώπινους αλλα να δώσουμε τις βάσεις πάνω στις οποίες θα δομηθεί το Αύριο, χωρίς να βάζουμε όρια στη σκέψη, στο που μπορούμε να φτάσουμε. Για να γίνουμε η γενιά "Χωρίς όρια".
Γράφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise
Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010
Δε χωνεύω:
- τις babaloo. Πέρα από το ότι είναι ολόκληρες μπουκιές, όταν πέφτει εκείνο το υγρό στη γλώσσα… ιιιιιιιχ!
- τον Snoop Dog. Είναι τέρμα γλοιώδης ο τύπος.
- που για να συλλέξεις τις πάλαι ποτέ δραχμές πρέπει να πληρώσεις 45€ το νόμισμα! Ντόιν!
- που στις δουλειές ζητάνε προϋπηρεσία. Μα αν δεν με πάρεις πώς θα έχω προϋπηρεσία;
- εκείνα τα μεταλλικά που κουδουνίζουν όταν φυσάει αέρας. Τα νεύρα μουυυυυυυυυυυυ!
- όταν κάνει γκλιν γκλον όταν μπαίνω σε ένα μαγαζί. Θεαματική είσοδος.
- το ότι πλέον δε θεωρείται κακό να κάνεις ένα ροζ DVD. Το περηφανεύεσαι κιόλας.
- τις γυναίκες πορνοστάρ επειδή αμείβονται περισσότερο από τους άντρες. Δηλαδή πιο σκληρά εργάζονται;
- το ότι στις εξετάσεις δεν μπορώ να κάνω like στις ερωτήσεις που ξέρω καλά.
- οι ξανθιές απ’ την «εκδίκηση» που μάχονται για το ποια θα πει την πιο καλή (πιο χαζή) ατάκα
- τα ρεκόρ γκίνες. They’re freakin’ me out!
- τις κοπέλες (και τα αγόρια) που βρίζουν σαν νταλικέρηδες.
- τα καλαμάκια των Αθηναίων. Μη λέμε πάλι τα ίδια.
- τις σοκολάτες στα σουπερμάρκετ που τις έχουν εκτός ψυγείου. Σοκολάτα θέλω όχι Merenda.
- τις καθαρίστριες/καθαριστές που πληρώνονται και πάλι οι τουαλέτες είναι θεόβρωμες. Έλα εσύ σ’ αυτή την τουαλέτα αν τολμάς.
- τις κυρίες που πλένουν τα μπαλκόνια τους (τα κανονικά μπαλκόνια εννοώ πονηρόμυαλοι) και σε πλένουν και σένα μαζί καθώς περνάς.
- το ότι θεωρούν τους φοιτητές γουρούνια και ζητάνε 300+ € για ένα βρώμικο και παλιαντζούρικο κλουβί στο κέντρο.
- τις κλίκες που αυτοονομάζονται κιόλας.
- τα μοντέλα που μοιάζουν με άντρες και προωθούνται για όμορφα (βλέπε Ραμόνα Next Top –Bottom δηλαδή- Model)
- που η πρώτη λέξη που μαθαίνουν οι ξένοι είναι «μαλ…ς» λες και το «σουβλάκι» δεν τους άρεσε.
- τα «γνωστός παρουσιαστής συνελήφθη για μαστροπεία». Ή θα μου πεις όνομα επίθετο ή μην το λες καθόλου.
- το ότι δεν έχω πετύχει ούτε 1 φορά το Τζόκερ. Ένα εκατομμυριάκι ζητάω ο άμοιρος, δε ζητάω πολλά…
- αυτούς που το παίζουν πρωτευουσιάνοι. Άντε ρε καράβλαχε από κει πέρα (βλάχοι, no offence)
- τις χαρτοπετσέτες στα γυράδικα. Αυτό δεν είναι χαρτοπετσέτα, αυτό είναι γυαλόχαρτο!
- πάλι για το Next Top Model θα πω. Δε χωνεύω που ορισμένες wanna-be μοντέλες έκαναν ευχαρίστως τη γυμνή φωτογράφιση American Beauty αλλά δεν ήθελαν να φιλήσουν το Φραγκολιά, μη θυμώσει η σχέση τους.
- που καμία δε χωνεύει την Anjelina Jolie γιατί τους έφαγε τον Brad Pitt λες και διαφορετικά θα είχαν ελπίδες.
- τα θρύψαλα που απομένουν στο τέλος στη σακούλα με τα πατατάκια.
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010
Βρέχει εδώ και ώρες, ασταμάτητα. Η μέρα μελαγχολική, μονότονη, ό,τι πρέπει για ύπνο. Οι στάλες πέφτουν στους δρόμους και στις σκεπές και όλη η πόλη αντηχεί από ένα αρχέγονο νανούρισμα. Και η διάθεση όλων είναι φυσικά η ανάλογη. Οι άνθρωποι κάθονται νωθρά πίσω από τα σφιχταμπαριασμένα παράθυρά τους και έχουν επιδοθεί σε ασχολίες νωχελικές, με ρυθμό απόλυτα συγχρονισμένο με τη βροχή.
Είναι παράξενο πώς ο άνθρωπος έχει συνδυάσει φυσικά φαινόμενα με τη διάθεση και την ψυχολογία του. Έτσι η βροχή συμβολίζει τη μελαγχολία, τη θλίψη, τη βαρεμάρα, την μονοτονία. Ο ήλιος πάλι είναι σύμβολο χαράς, έντασης, ζωντάνιας, θέρμης. Και δεν είναι μόνο αυτό, αυτός ο αιώνιος αλαζόνας, που αυτοαποκαλείται άνθρωπος, είχε το θράσος να χαρακτηρίσει αυτά τα φαινόμενα ως “καλά” ή “κακά”. Σύμφωνα με αυτήν την καθιερωμένη σύμβαση, ο καιρός είναι κακός σήμερα. Για την ακρίβεια έχει παλιόκαιρο. Βέβαια ξέρουμε ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα καλό ή κακό, και όλα έχουν τη θέση τους στη ζωή, πόσο μάλλον όταν μιλούμε για φυσικά φαινόμενα. Αλλά τέλος πάντων, δε θα σας κουράσω υπεραναλύοντας πράγματα που ήδη ξέρετε.
Τώρα ας το γενικεύσουμε λίγο. Ξεκίνησα με όλη αυτή την εισαγωγή για να αναδείξω το πόσο ισχυρό συμβολικό χαρακτήρα έχουν ορισμένα πράγματα στη ζωή μας. Υπάρχουν φαινόμενα, γεγονότα, αισθήσεις κλπ που έχουν άμεση επίδραση πάνω μας, και δρώντας συνειρμικά, και τις περισσότερες φορές υποσυνείδητα, είτε μας οδηγούν σε ένα καταιγισμό συναισθημάτων και αναμνήσεων, είτε μας εισάγουν σε μια συγκεκριμένη διάθεση. Ας συμφωνήσουμε ότι όλα αυτά θα τα ονομάσουμε “σύμβολα”, έτσι για να καταλαβαινόμαστε.
Πολλές φορές οι αλλαγές που προκαλούνται από τη επίδραση ενός συμβόλου πάνω μας είναι τόσο ανεπαίσθητες που δε τις αντιλαμβανόμαστε, ωστόσο έχουν τρομακτικές επιπτώσεις. Για παράδειγμα πολλές φορές τυγχάνει να αντιπαθούμε άμεσα έναν άνθρωπο χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Αυτό συχνά οφείλεται σε κάποιες κινήσεις, εκφράσεις και άλλα στοιχεία που τα έχουμε συνδυάσει συνειρμικά με δυσάρεστα αισθήματα. Πολλές φορές οι πηγές αυτής της αρνητικής προδιάθεσης είναι τόσο βαθιά θαμμένες στην παιδική μας ηλικία και στο υποσυνείδητό μας που είναι σχεδόν αδύνατον να εντοπίσουμε την αιτία του συναισθήματος. Για σκεφτείτε όμως, αν αυτά μπορεί να ισχύουν για την αντιπάθεια, γιατί όχι και για την συμπάθεια; Μήπως και για τον έρωτα; Η αλήθεια είναι ότι δε μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά, αδυνατούμε να προσδιορίσουμε την ακριβή εξουσία όλων αυτόν των “συμβόλων” και των “συνειρμών” πάνω μας.
Επιχειρώντας μια καλύτερη προσέγγιση σε αυτόν των άγνωστο κόσμο των “συμβόλων”, κατέληξα ότι υπάρχουν δύο ειδών σύμβολα: τα συλλογικά και τα ατομικά. Συλλογικά αποκαλώ εγώ εκείνα τα σύμβολα που έχουν μια συγκεκριμένη επίδραση σε όλα τα μέλη μιας κοινωνίας, δηλαδή προκαλούν παραπλήσιους συνειρμούς και συναισθήματα. Ένα παράδειγμα συλλογικού συμβόλου που προανέφερα είναι η βροχή. Θα εκπλαγείτε αν αναλογιστείτε πόσο ετερόκλιτα πράγματα εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία: το φεγγάρι, η φλόγα, η σβάστικα, το κόκκινο χρώμα, ο σταυρός, ο χαρτοφύλακας, η μίνι φούστα, η θάλασσα, η άσπρη ποδιά του ιατρού, το σφυροδρέπανο κα πολλά ακόμα. Θα προσέξετε ότι άλλα από αυτά είναι διαχρονικά και υπήρχαν από τις απαρχές της ανθρωπότητας, ενώ άλλα προέκυψαν λόγω “ιστορικών συγκυριών” και έκτοτε παρέμειναν βαθιά χαραγμένα στη συλλογική μνήμη. Το νόημα αυτών των συμβόλων βέβαια μπορεί να τροποποιείται ανάλογα με τις κοινωνικές μεταβολές. Τα ατομικά σύμβολα, προφανώς, έχουν ξεχωριστό νόημα για κάθε άνθρωπο, το οποίο έχει να κάνει αποκλειστικά με τα βιώματά του και τις αναμνήσεις του. Σε αυτήν την κατηγορία θα βρείτε πράγματα όπως ένα τραγούδι, μια μυρωδιά, μια γεύση, μια εικόνα, ένας άνθρωπος. Βέβαια τα ατομικά σύμβολα έχουν και την ιδιότητα να τροποποιούν τα συλλογικά, κάτι που είναι απόλυτα λογικό αφού τα προσωπικά μας βιώματα επηρεάζουν την οπτική γωνία από την οποία βλέπουμε ένα σύμβολο, κι ας είναι συλλογικό.
Ωραία όλα αυτά, αλλά τελικά τι; Τι είναι αυτά τα σύμβολα; Τι εξυπηρετούν; Μας κάνουν καλό; Από μια άποψη τα σύμβολα αυτά έχουν μια πολύ αρνητική έννοια. Αναλογιστείτε λίγο το παράδειγμα που ανέφερα με τον άνθρωπο που αντιπαθούμε. Αν αυτά που είπα ισχύουν, τότε τα “σύμβολα” αποτελούν ουσιαστικά τη βάση κάθε προκατάληψης και δε μας αφήνουν να δούμε με καθαρό μυαλό κανέναν και τίποτα. Πριν προλάβουμε καλά καλά να συνειδητοποιήσουμε μια πληροφορία για να προβούμε στην ανάλυσή της, ξεπετάγονται τα σύμβολα και μας κατακλύζουν με σωρεία συναισθημάτων και σκέψεων.Ουσιαστικά αυτά που εγώ αποκάλεσα "σύμβολα", είναι στερεότυπα, και ως τέτοια, αποκτούν άμεσα αρνητική χροιά. Ωστόσο αν το σκεφτείτε καλύτερα, τα “σύμβολα” που θέτει το μυαλό μας, είναι πάρα πολύ χρήσιμα. Ουσιαστικά παίζουν τον ίδιο ρόλο με τα tags σε αυτό το ιστολόγιο ή με τα αρχεία cookies κατά την περιήγηση στο διαδίκτυο. Μας βοηθούν στο να εντοπίζουμε πράγματα στο μυαλό μας, αποτελούν δηλαδή ετικέτες άκρως απαραίτητες όταν πρέπει να βρούμε μια πληροφορία καταχωνιασμένη στην αρχειοθήκη των γνώσεων και των αναμνήσεών μας. Εκτός από το ρόλο των tags, παίζουν το ρόλο και των links. Δηλαδή μας βοηθούν να μεταβαίνουμε από τη μια σκέψη στην άλλη και να πραγματοποιούμε συνειρμούς και συλλογισμούς. Είχατε σκεφτεί ποτέ τι απίστευτες δυνατότητες σας δίνουν τα “σύμβολα”; Εγώ πάντως μόλις σήμερα τις εκτίμησα δεόντως, όταν η θέα της βροχής με οδήγησε στη συγγραφή όλου αυτού του ογκώδους κειμένου.
Γράφει ο Sir Dreamer για τους Pens In Disguise
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)