Pens In Disguise

Τριαντα μία Δεκεμβρίου δυο χιλιάδες δέκα, ημέρα Παρασκευή, ώρα εφτά μετά μεσημβρίας.

Λίγες ώρες έμειναν ακόμη για το τέλος της ημέρας, για το κλείσιμο αυτής της χρονιάς. Κι εγώ γράφω. Σε σας και σε μενα. Για όσα σε λίγο θα'χουν περάσει και γι'αυτα που ετοιμάζονται να' ρθούν. Γιατί, βλέπετε, το τέλος του χρόνου δεν είναι καθόλου σαν το "και ζήσαν αυτοί καλά". Ο χρόνος είναι μια ιστορία ολωσδιόλου διαφορετική.

Φτάσαμε λοιπόν εδώ. Ένας χρόνος ακόμα πλησιάζει στο τέρμα του. Όλοι μας σήμερα, όπου και να είμαστε, είτε στο σπίτι με την οικογένεια και τους φίλους, είτε έξω στα διάφορα μαγαζιά που έχουν ντυθεί τα καλύτερά τους για να υποδεχτούν το νέο χρόνο (ή μάλλον τα λεφτά των καλεσμένων που θα περάσουν σ' αυτά την Πρωτοχρονιάτικη γιορτή), είτε ακόμα και μόνοι μας κάπου εκεί έξω (σαν τους εξωγήινους ένα πράγμα), θα ζήσουμε την "αλλαγή". Κάποιοι από σας νιώθουν ίσως λύπη, κάποιοι άλλοι ανακούφιση. Για κάποιους το γεγονός από μόνο του αρκεί να τους γεμίσει χαρά, για κάποιους άλλους το πράγμα δεν παρουσιάζει τίποτα ιδιαίτερο, είναι ένα ακόμα τικ του ρολογιού (ή και καθόλου τικ αν δεν έχουν ρολόι μαζί τους).

Αλλαγή λοιπόν. Τη νιώθετε, αλήθεια; Την προσμένετε, ελπίζετε γι' αυτήν, την εύχεστε; Προσωπικά δε νομίζω να έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα μερικά δευτερόλεπτα ή μέρες μετά. Αλλά, βέβαια, είναι όλα στο κεφάλι σας. Το αν θα αλλάξει κάτι ο καινούριος χρόνος ή όχι, αυτό το αποφασίζετε εσείς, εξαρτάται, όπως καταλαβαίνετε, σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο που βλέπετε τα πράγματα.

Σύμφωνα πάντως με το χαμηλόφωνο μουρμουρητό (ή τις κάπως εντονότερες δηλώσεις μερικών) που ακούγεται σε όλες τις γωνίες, δεν ήταν και η καλύτερη χρονιά αυτή που μας φεύγει, κατά κοινή παραδοχή. Κρίση, δάνεια, Τρόικα, λίγο οι τσέπες που σφίξανε (λίγο ακόμα και θα σκάσουν), λίγο η δυσοίωνη φλυαρία των ΜΜΕ, κάτι η γραφειοκρατία για να τακτοποιήσουμε τους ημιυπαίθριους και η ατελείωτη χαρτούρα των αποδείξεων που μαζέψαμε τους τελευταίους μήνες, δε θάλεγαν και πολλοί ότι λυπούνται ποτ το 2010 φτάνει στο τέλος του.

Δεν μπορώ βέβαια να πάρω όρκο ότι δεν φοβούνται και το 2011 που μας έρχεται, για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς. Ως και ο Αη Βασίλης προβλέπεται να σφίξει το ζωνάρι. Τόσο από την κρίση όσο και από την αναγκαστική δίαιτα (καιρος ήταν,τι μονο εμεις και η Ζιζελ θα ψοφαμε της πείνας για μια καλλίγραμμη σιλουέτα), ευκαιρία μια και δεν κοστίζει, μην κοιτάτε που κάτι κυρίες αφήνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν στα ινστιτούτα αισθητικής και διαιτολογιας βεβαίως βεβαίως.

Χωρίς να μπορώ να ξέρω τις ελπίδες,τους φόβους σας ή τα σχέδιά σας για τη νέα χρονιά, δε μου μένει παρά να σας ευχηθώ ό,τι καλύτερο μέσα από την καρδιά μου. Θυμηθείτε, η αλλαγή του χρόνου δεν είναι ουσιαστικά τίποτα το τρομερό (ακόμα κι αν πλησιάζει εξεταστική ή η πρώτη δόση για το διακοποδάνειο που πήρατε πέρυσι). Από Δευτέρα, ή από Τρίτη μάλλον, όλοι πίσω στα πόστα σας. Αν, παρ'ολ'αυτά, νιώθετε μεγάλη και αγιάτρευτη στενοχώρια, τι να πουν και οι καημένοι οι ζαχαροπλάστες που τέτοιες μέρες δεν παύουν να ασχολούνται με τα γλυκά που έχετε στο τραπέζι σας (αν έχετε χρυσοχέρα γιαγιά πάω πάσο,ή μάλλον όχι,σκεφτείτε αυτήν).

Αν πάλι επιμένετε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, δοκιμάστε να αλλάξετε τον εαυτό σας. προσπαθήστε περισσότερο, αγαπήστε περισσότερο, γελάστε περισσότερο. Δεν υπάρχουν τίποτα οδηγίες πρόχειρες, αλλα σας εμπιστεύομαι οτι θα τα καταφέρετε. Α, και κρατήστε κοντά όσους αγαπάτε. Για να σας βοηθήσουν να συνεχίστε τη δίαιτα :Ρ. Μα γιατί γελάτε, σοβαρά το λέω. Ο νέος βελτιωμένος τρόπος ζωής σας, εκτός του αποτελεί μια δίαιτα εξ ορισμού, είναι επίσης τόσο δύσκολος όσο και μια δίαιτα για να τηρηθεί. Πάντα θα βάλλεστε από προβλήματα και στεναχώριες που θα σας βαραίνουν όσο και μια τεράστια βασιλόπιτα, όπως και πάντα θα λέτε "από Δευτέρα", και θα ξέρετε ότι η προσπάθεια τουλάχιστον μετράει...Είχα δεν είχα, δεν συγκράτησα την πένα μου πάλι, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν (ή τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα) :)

Ευχές και από τους τρεις μας για μια πραγματικά Καλή Χρονιά!

γράφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise

Πέντε λεπτά ακόμα. Τι αξία έχουν άραγε πέντε λεπτά; Μικρή, αν είστε έξω για καφέ με τους φίλους σας και "δεν πειράζει να καθίσουμε πέντε λεπτάκια ακόμα". Ή μήπως μεγάλη; Θυμηθείτε τις εξετάσεις (εντάξει όχι για πολύ, για ένα δευτερόλεπτο μόνο, μην αρρωστήστε κιόλας) οπου λέτε: "αχ, ας είχα ακόμα πέντε λεπτά και θα το τελείωνα εκείνο το θέμα...". Σκεφτείτε πόσες φορές σε ανάλογες περιπτώσεις έχετε έτσι απλά θυσιάσει ή ευχηθεί αυτά τα πέντε λεπτά. Και τώρα, πάμε να βρούμε μαζί την απάντηση στην ερώτησή μας.

Όσο κι αν φαίνεται απλό, το πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε είναι στην πραγματικότητα αρκετά δύσκολο. Ας αρχίσουμε λοιπόν από την πρώτη απλή κίνηση που επιβάλλει η λογική μας και ας κατατάξουμε τα πέντε λεπτά σε μια κατηγορία μεγέθους. Το μέγεθος που ψάχνουμε είναι ο χρόνος. Και ας προχωρήσουμε στην επόμενη εύκολη διαπίστωση. Τα πέντε λεπτά είναι σχετικά μικρή ποσότητα στην κλίμακα μέτρησης του χρόνου αν λάβουμε υπόψη μας ότι η βασική μονάδα μέτρησης είναι η ώρα.

Ως εδώ τα πάντα καλά. Τώρα όμως τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Γιατί τα πέντε λεπτά δεν είναι μόνο χρόνος. Κλείνουν μέσα τους γεγονότα, κίνηση, ζωή. Μπορούμε λοιπόν έτσι εύκολα να τα κοστολογήσουμε; Για να το κάνουμε θα πρέπει πρώτα να διαχωρίσουμε τις έννοιες του χρόνου και του χωροχρόνου. Τι είναι όμως ο χρόνος; Η πλειοψηφία των απαντήσεων που μπορείτε να σκεφτείτε μέσα στο επόμενο λεπτό, πιθανόν να είναι τόσο σωστές όσο και λάθος, το σίγουρο είναι οτι δε θα είναι πλήρεις. Μπορεί οι άνθρωποι να περηφανευόμαστε ότι εφηύραμε το χρόνο όμως πέρα από την χρηστική του ιδιότητα φαινόμαστε ανίκανοι-λόγω, ίσως, της φύσης μας- να τον κατανοήσουμε σ' όλο του το μέγεθος και να ορίσουμε όλες του τις διαστάσεις. Το θέμα είναι όπως καταλαβαίνετε αρκετά περίπλοκο και οι αντιφάσεις που θα συναντήσουμε είναι πολλές, ωστόσο πιστεύω ότι αξίζει να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε το μυστήριο, κάποιες πτυχές του έστω.

Μιά πρώτη άποψη θα μπορούσε να είναι ότι ο χρόνος υπάρχει πριν απο εμάς. Είναι ο σιωπηλός μάρτυρας της αρχής του κόσμου μας από το χάος όπως και της μετέπειτα εξέλιξης του και των μεταβολών που υπέστη. Κάθε ανθρώπινη ιστορία, κάθε γεγονός βρίσκεται καταγεγραμμένο στα αρχεία του χρόνου,μέρος των οποίων υπάρχει και στην ανθρώπινη μνήμη. Ο βιωμένος από την ανθρωπότητα χρόνος λέγεται μυθικός και το πρώτο του κεφάλαιο περιλαμβάνει την αρχή της Δημιουργίας όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τον κάθε άνθρωπο και ΄περιγράφεται από την κάθε θρησκεία.

Επίσης θα μπορούσαμε να πούμε πως ο χρόνος διέπεται από την αρχή της επανάληψης. Η ανθρώπινη ζωή μας καθορίζεται χρονικά από κυκλικές πορείες όπως η κίνηση του λεπτοδείκτη, το 24ωρο, το έτος. Κάθε κύκλος κλείνει μέσα του την αρχή και το τέλος του μιμούμενος τόσο την Πρώτη όσο και την έσχατη ημέρα με κάθε ανατολή και δύση. Επικρατεί η άποψη πως ο χρόνος είναι ακίνητος και εντυπωσιάζει το γεγονός ότι κάθε λαός δημιούργησε μέσα από τη θρησκεία και το μύθο του όχι μόνο την Αρχή του αλλα και έναν κόσμο για να υπάρξει μετά το Τέλος, σε μια προσπάθεια οριοθέτησης του χρόνου, σχάσης του κύκλου, παύσης της αιώνιας στάσης του χρόνου.

Τα τελευταία στοιχεία που θα σας δώσω για να αξιολογήσετε εκείνα τα πρώτα πέντε λεπτά μας είναι τα εξής δύο.Το πρώτο: Ποτέ ένα χρονικό διάστημα δε μπορεί να είναι ίσο με ένα άλλο δεδομένου ότι σύμφωνα με τον Einstein, εκτός του ότι ο χρόνος ακολουθεί την αρχή της σχετικότητας,δεν μπορεί να υπάρξει η έννοια του ταυτόχρονου στο σύμπαν, καθώς αυτό είναι αιτιατό και, επομένως, τα γεγονότα κατατάσσονται αυστηρά με την αιτιατή σειρά τους χωρίς αυτή να είναι δυνατόν να αλλαχθεί.

Το δεύτερο: ο χωροχρόνος δεν είναι παρά ο χρόνος των ρολογιών μας, η εμπειρία του χρόνου μέσα από την ανθρώπινη αντίληψη ως ακολουθία μονάδων μνήμης η χρονικών μονάδων. Οι μονάδες αυτές όμως στην ουσία δεν υφίστανται αν λάβουμε υπόψη το συνεχές του χρόνου: όπως ακριβώς το νερό, έτσι και ο χρόνος κυλά μέσα από τα χέρια μας χωρίς να μπορούμε να τον αγγίξουμε. Το παρόν δεν είναι σταθερό, υπάρχει μόνο για μια φευγαλέα στιγμή και από το μέλλον περνάει στο παρελθόν.

Το μυστικό του χρόνου, αυτό που τον κάνει τόσο πολύτιμο, δεν είναι άλλο από το μυστικό του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος υπάρχει προσωρινά στο παρόν, αλλάζει και κινείται συνεχώς χωρίς να μπορεί να παγώσει σε ένα σημείο. Μια φράση αρκεί για να το κατανοήσετε: "ο άνθρωπος των δέκα και μισή δεν είναι ο ίδιος με τον άνθρωπο των 11". Λέμε ότι ο χρόνος περνάει και μας αλλάζει, όμως στην πραγματικότητα κυλάμε κι εμείς μαζί με το χρόνο, είμαστε ο χρόνος.

Και τώρα έχετε ό,τι χρειάζεστε για να συνειδητοποιήσετε την αξία των πέντε λεπτών, καθώς και για να ξεκινήστε να εκτιμάτε τον χρόνο σαν σύνολο. Είστε έτοιμοι να δώσετε τη δική σας απάντηση. Μπορεί στη σημερινή εποχή να παραβγαίνουμε με το χρόνο στο τρέξιμο ακολουθώντας ρυθμούς που άλλοι μας επιβάλλουν, καλό είναι πάντως να θυμόμαστε ότι σημασία έχει όχι το τέρμα αλλά η διαδρομή, όχι να ξέρουμε ότι "σήμερα ο ήλιος θα δύσει στις 6 κ 35 " αλλά να δούμε τον ήλιο να βυθίζεται σαν λιωμένο χρυσάφι ανάμεσα στα κύματα, να απολαμβάνουμε και να αγαπάμε την κάθε στιγμή όπως αγαπάμε τον εαυτό μας.

Γράφει η Fatal Secretary για τους Pens In Disguise